پیش از قضاوت- نویسندە : گویا روشن

پیش از قضاوت

‏‎کاش هر انسانی، قبل از قضاوت در مورد دیگری، لحظه‌ای به چهره خود در آینه نگاه می‌کرد؛ نه فقط به ظاهرش، بلکه به اشتباهات، نقاط ضعف، ترس‌ها و کاستی‌هایی که در درون خود پنهان کرده است.

‏‎قضاوت کردن آسان‌ترین کاری است که یک انسان می‌تواند انجام دهد. کافی است چند کلمه بشنود، چند عکس ببیند یا چند شایعه بشنود تا در مورد زندگی، شخصیت و سرنوشت دیگران قضاوت کند. اما حقیقت این است که هیچ کس تمام داستان زندگی دیگری را نمی‌داند. هیچ کس شب‌های بی‌خوابی، دردهای پنهان، اشک‌های خاموش و جنگ‌های درونی انسان‌ها را نمی‌بیند.

‏‎بسیاری از کسانی که انگشت اتهام را به سمت دیگران نشانه می‌گیرند، فراموش کرده‌اند که سه انگشت دیگر به سمت خودشان نشانه رفته است. آنها نقص‌های کوچک دیگران را با ذره‌بین می‌بینند، اما بی‌تفاوت از کنار کوه اشتباهات خود می‌گذرند.

‏‎اگر هر کسی به جای جستجوی نقص در زندگی دیگران، کمی برای بهبود خود وقت می‌گذاشت، جهان جای آرام‌تر و مهربان‌تری می‌شد. بسیاری از دشمنی‌ها، کینه‌ها و سوءتفاهم‌ها از بین می‌رفت و به جای قضاوت، مردم یکدیگر را بهتر درک می‌کردند.

هیچ انسانی کامل نیست. همه ما اشتباه می‌کنیم، گاهی می‌ترسیم، گاهی تصمیمات اشتباه می‌گیریم و گاهی راه خود را گم می‌کنیم. تنها تفاوت این است که برخی از اشتباهات قابل مشاهده هستند و برخی دیگر در پشت دیوارهای زندگی پنهان شده‌اند.

کاش قبل از هرگونه قضاوتی از خود می‌پرسیدیم: «اگر دیگران تمام حقیقت زندگی من را می‌دانستند، آیا باز هم به این راحتی قضاوت می‌کردم؟»

شاید آن روز یاد بگیریم که انسان بودن بیش از قضاوت کردن، به درک و مهربانی نیاز دارد.