از تاریکی به روشنایی

آیا باید به ترامپ بخندیم یا به وضعیت سیاست جهانی؟ نمی‌دانم باید به دونالد ترامپ بخندم یا به وضعیت اسفبار سیاست جهانی! اظهارات او گاهی چنان غیرمنتظره و دور از انتظار است که تشخیص مرز میان شوخی، لاف‌زنی و واقعیت سیاسی دشوار می‌شود. او اخیراً اظهار داشته است: «اگر مردم آمریکا از من خسته شوند، نخست‌وزیر اسرائیل خواهم شد.» در نگاه نخست، این سخن ممکن است صرفاً یک شوخی سیاسی به نظر برسد؛ اما موضوع فراتر از یک جمله عجیب از سوی رئیس‌جمهور ایالات متحده است. پرسش اساسی این است که چگونه چنین اظهارات شخصی، نمایشی و غیرمتعارفی می‌تواند به بخشی از گفتمان سیاسی رسمی در یکی از قدرتمندترین نظام‌های سیاسی جهان تبدیل شود. ترامپ بارها نشان داده است که سیاست را عرصه‌ای برای نمایش قدرت شخصی و جلب توجه عمومی می‌داند. در چنین رویکردی، مسئولیت‌پذیری، عقلانیت و احترام به نهادهای دموکراتیک گاه تحت‌الشعاع نمایش فردی قرار می‌گیرند. در اظهارات سیاسی او، مرز میان واقعیت و اغراق، مسئولیت و خودبزرگ‌بینی و حتی منافع ملی و خواسته‌های شخصی، اغلب مبهم می‌شود. البته، این مسئله صرفاً به رفتار شخصی یک سیاستمدار محدود نمی‌شود...