از تاریکی به روشنایی

سکوت، مؤدبانه‌ترین پاسخ است هرچه بیشتر مردم را شناختم، بیشتر متوجه شدم که سکوت، مؤدبانه‌ترین واکنش است. قبلاً معتقد بودم که هر اختلاف‌نظری باید از طریق گفت‌وگو حل شود؛ باید توضیح دهم، دفاع کنم، ثابت کنم و دیگران را متقاعد کنم. فکر می‌کردم اگر حقیقت را بگویم، همه می‌فهمند. اما با گذشت زمان و شناخت بهتر مردم، به نتیجه‌ی متفاوتی رسیدم: همه‌چیز ارزش صحبت کردن ندارد و حتی همه‌چیز ارزش بحث کردن ندارد. فهمیدم که گاهی سکوت نشانه‌ی ضعف نیست، بلکه نشانه‌ی بصیرت است. هرچه تجربه‌ی بیشتری با مردم کسب کردم، بیشتر فهمیدم که همه برای گوش دادن ساخته نشده‌اند. بعضی‌ها نه برای فهمیدن، بلکه برای قضاوت کردن سؤال می‌پرسند. بعضی‌ها دنبال حقیقت نیستند، بلکه دنبال فرصتی هستند تا پاسخ‌های خودشان را پیدا کنند. در چنین لحظاتی، ادامه‌ی بحث بی‌معنی است و حتی می‌تواند آرامش درونی فرد را از بین ببرد. شاید خیلی‌ها بارها در زندگی به این نتیجه رسیده‌اند، اما تعداد کمی شجاعت ابراز آن را دارند. گاهی سکوت نشانه‌ی احترام به خود است، زیرا سکوت همیشه به معنای موافقت نیست. گاهی اوقات ما ساکت می‌مانیم، چون حقیقت را می‌دانیم و ک...