از تاریکی به روشنایی

دنیا در تقویم او؛ سیاستمداران خسته، جهان در صف هستند سیاست، مسخره  و خرید جهانی   . هر کسی که فکر می‌کند  جهان صرفاً با قوانین خشک دیپلماتیک می‌چرخد، باید نگاه دقیق‌تری به مانورهای دونالد ترامپ بیندازد. ناگهان، جهان شبیه تقویمی روی میز او شده است؛ هر روز یک کشور متفاوت، هر کدام امیدوارند که کشور بعدی باشند.  شنبه؟ تبریک، اروپا! برای مذاکره مجدد، تعدیل مجدد و احتمالاً یک شوک دیگر آماده باشید. یکشنبه؟ خاورمیانه عزیز، موضوعات تغییر کرده‌اند. دیروز درباره چیز دیگری صحبت کردیم، امروز چیز جدیدی داریم. دوشنبه؟ آسیا، ماشین حساب خود را باز کنید. اگر اعداد توجه شما را جلب نمی‌کنند، پس هنوز کل داستان منتشر نشده است. سه‌شنبه؟ کانادا، نگران نباشید... ما فقط با دقت بیشتری اوضاع را زیر نظر داریم. چهارشنبه؟ واشنگتن. اخبار فوری، تحلیل‌های فوری، جنجال‌های فوری. آیا اصلاً زمانی برای استراحت و‌نفس کشیدن وجود دارد؟ پنجشنبه و جمعه؟ رسانه‌ها آماده‌اند؛ نمایش باید ادامه یابد. این روش دشوار نیست: کمی فشار، چند توییت، کمی مذاکره، و ناگهان تمام دنیا نفسش را حبس می‌کند. حتی نوشیدن قهوه صبح قبل ...

ترامپ و آیینهٔ امریکا آمریکا زمانی الگویی برای جهان بود، کشوری که مظهر ارزش‌های دموکراسی، آزادی و عدالت بود و ملت‌ها را برای تبدیل شدن به جوامع بهتر الهام می‌بخشید. اما در دوران ترامپ، دیگر آن الگو نیست. امروز، آمریکا چیزی بیش از ترامپ نشده است: پوچ، پرخاشگر، بزدل و عاری از رهبری اخلاقی واقعی. حتی مردان باتجربه در آمریکا، کسانی که شجاعت، خرد و جوهره دارند، مجبورند سر تعظیم فرود آورند یا سکوت کنند، زیرا فضای سیاسی و اجتماعی آنقدر تنگ و خطرناک شده است که آزادی بیان و عمل آزاد دیگر امکان‌پذیر نیست. ترامپ با اقدامات و تصمیمات خود همه چیز را نابود کرده است؛ هیچ کس، چه مرد و چه زن، مسیحی، مسلمان یا یهودی، دیگر در امان نیست. او مرزها و تفاوت‌ها را نادیده گرفته است و با سیاست‌های کوته‌بینانه، بی‌باکی و سخنان احمقانه خود، اعتماد عمومی و انسجام اجتماعی را از بین برده است. جامعه‌ای که زمانی می‌توانست مکانی برای بحث‌های باز و شفاف باشد، اکنون عمیقاً دچار تفرقه شده و با بی‌اعتمادی مشخص می‌شود. هیچ کس، حتی کسانی که واقعاً واجد شرایط رهبری و تصمیم‌گیری هستند، نمی‌توانند بدون ترس و نگرانی از عواقب آن ...

اردوغان؛ دیکتاتوری با صندوق رأی رجب طیب اردوغان دیگر فقط رئیس جمهور نیست؛ او به نمادی از تمرکز قدرت در ترکیه تبدیل شده است. بسیاری از شهروندان ترکیه، به ویژه بخش بزرگی از مخالفان سیاسی، روزنامه‌نگاران، دانشگاهیان، فعالان حقوق مدنی و هنرمندان، او را چهره‌ای با گرایش‌های اقتدارگرایانه، حتی یک دیکتاتور، می‌دانند. از سوی دیگر، گروه کوچکی از ترک‌ها هنوز او را یک دولتمرد موفق می‌دانند. با این حال، آنچه مهم است نه تنها اعمال او، بلکه لفاظی‌های او نیز هست. دیکتاتوری صرفاً فقدان انتخابات نیست؛ بلکه زمانی آغاز می‌شود که انتخابات دیگر نتواند قدرت را کنترل کند. وقتی رسانه‌های منتقد ساکت می‌شوند، روزنامه‌نگاران زندانی می‌شوند، چهره‌های مخالف تحت پیگرد قانونی قرار می‌گیرند و قوه قضائیه استقلال خود را از دست می‌دهد، دیگر نمی‌توان صرفاً به دلیل برگزاری انتخابات از دموکراسی صحبت کرد. سال‌ها پیش، اردوغان با وعده آزادی، اصلاحات و عدالت به قدرت رسید، اما به تدریج قدرت را در دستان خود متمرکز کرد. امروزه بسیاری از نهادهایی که باید دولت را کنترل کنند، تحت تأثیر قدرت سیاسی قرار دارند. این همان مسیری است که بس...

قدرت بدون مسئولیت واقعاً غم‌انگیز است که سرنوشت میلیون‌ها انسان در دستان کسانی قرار دارد که سال‌ها میان غرور، ترس، جاه‌طلبی و توهم قدرت در نوسان بوده‌اند. کسانی که حتی نمی‌توانند خشم خود را مهار کنند، اجازه دارند سرنوشت میلیون‌ها نفر را تعیین کنند و بعد، از آزادی ملت‌ها سخن بگویند. بدتر از آن، می‌توانند با یک امضا ده‌ها هزار انسان را راهی جنگ کنند و سپس برای خود عناوینی چون «رهبر»، «مدیر»، «قهرمان ملی» یا حتی «مورخ» بسازند. اما زمان، عناوین و افتخارات، همگی زودگذرند. با این حال، برخی صاحبان قدرت می‌توانند در مدت کوتاهی جهان را به ورطه‌ای خونین بکشانند. آنها ملت‌ها را همچون ارتش‌های خصوصی خود می‌بینند، نسل‌های آینده را گروگان تصمیم‌های امروز می‌کنند و خون بی‌گناهان را به امضای خود بر تاریخ تبدیل می‌کنند. و شاید دردناک‌ترین بخش ماجرا این باشد که جاه‌طلبی، گاهی آنها را به این باور می‌رساند که قدرت بیشتر، یعنی حق بیشتر برای تحمیل اراده. اما حقیقت درست برعکس است: هرچه قدرت بیشتر باشد، مسئولیت نیز باید بیشتر باشد. با این حال، در جهان ما اغلب عکس این اتفاق رخ می‌دهد. هرچه قدرت بیشتر می‌شود، پ...

  آن‌ها که از دور، آتش می‌افروزند ا من از کسانی که در کشورهای غربی، آمریکا یا دیگر گوشه‌های امن جهان برای خود جا باز کرده‌اند و مردم ایران را به قیام، مبارزه و تحمل هزینه‌هایی که خودشان هرگز حاضر به تحمل آنها نیستند، فرا می‌خوانند، متنفرم. شجاعت در پشت صحنه بی‌معنی است. شجاعت به معنای مجبور کردن دیگران به جنگ از هزاران مایل دورتر نیست. شجاعت واقعی، تمایل به تحمل هزینه، در صورت لزوم، است. تاریخ به اندازه کافی نشان داده است که در هر بحران سیاسی، چند نفر در خارج از مرزهای کشور، مردم را با شعارهای رقت‌انگیز به خیابان‌ها فرا می‌خوانند. اما وقتی گلوله‌ای شلیک می‌شود، زندان‌ها پر می‌شوند، خانواده‌ها داغدار می‌شوند و آینده یک نسل نابود می‌شود، آنها در خانه‌های امن خود می‌مانند و به یک اعلامیه دیگر راضی می‌شوند. هیچ ملتی هرگز با احساسات کوته‌بینانه نجات نیافته است. تغییر واقعی و پایدار نیازمند خرد، سازماندهی، پاسخگویی و شجاعت مواجهه با عواقب است. این حق هر شهروندی است که از یک دولت انتقاد کند. طبیعی‌ترین حق هر فردی است که علیه سیاست‌های یک دولت صحبت کند. با این حال، تفاوت عمیق اخلاقی و انسا...

جنگ، قدرت و حقیقتی که پنهان نمی‌ماند گاهی تاریخ خیلی دیر چهره واقعی سیاستمداران را آشکار می‌کند. بسیاری از مردم در ابتدا نمی‌دانستند دونالد ترامپ واقعاً چه نوع سیاستمداری است. او خود را مردی قوی، تصمیم‌گیرنده و مدافع امنیت معرفی می‌کرد؛ اما با گذشت زمان، بسیاری از واقعیت‌ها آشکارتر شد. یکی از روش‌های قدیمی سیاست قدرت در جهان، ایجاد اختلاف بین دولت‌ها و ملت‌ها است. وقتی افکار عمومی درگیر خصومت‌ها، ترس‌ها و جنگ‌ها می‌شود، کمتر کسی به پشت صحنه تصمیمات نگاه می‌کند. در چنین شرایطی، جنگ نه تنها به عنوان یک بحران، بلکه به عنوان ابزاری برای سرپوش گذاشتن بر اشتباهات سیاسی و حتی فساد نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد. تاریخ بارها نشان داده است که برخی از رهبران برای حفظ قدرت یا پنهان کردن مشکلات داخلی، بحران‌های خارجی ایجاد می‌کنند. در دوران ریاست جمهوری ترامپ، خاورمیانه یکی از مهمترین صحنه‌های این سیاست بود. منطقه‌ای که دهه‌هاست از جنگ، بی‌ثباتی و جنگ قدرت رنج می‌برد. تصمیمات ناگهانی، سیاست‌های تهاجمی و تشدید تنش‌ها باعث شده است که بسیاری از مردم منطقه دوباره بهای سنگینی بپردازند، که اغلب با خون م...

دیوانه‌ها همیشه در تیمارستان نیستند  گاهی به دنیا نگاه می‌کنم و از خودم می‌پرسم: آیا تعریف ما از «دیوانگی» شاید اشتباه  است؟ سال‌هاست فکر می‌کنیم دیوانه کسی است که در خیابان با خودش حرف می‌زند، رفتارهای عجیبی دارد یا در بیمارستان روانی بستری است.  اما اگر این تعریف را کنار بگذاریم و به سیاست نگاه کنیم، سوال عجیبی پیش می‌آید: آیا ممکن است برخی از خطرناک‌ترین دیوانه های جهان درست پشت میزهای سیاسی که با پرچم‌های ملی پوشیده شده‌اند، اتفاق بیفتد؟  تصور کنید: کسی با کت و شلوار پشت میز می‌نشیند، سخنرانی می‌کند، لبخند می‌زند و با جدیت تمام درباره «آینده ملت» صحبت می‌کند. سپس، با چند امضا، چند دستور و چند تصمیم، زندگی میلیون‌ها نفر را تغییر می‌دهد، جنگ را شعله‌ور می‌کند، تحریم‌هایی را علیه یک کشور اعمال می‌کند، اقتصاد را به آستانه فروپاشی می‌رساند و میلیون‌ها نفر را آواره می‌کند. و گاهی اوقات، حتی جهان را به آستانه یک فاجعه بزرگ می‌کشاند. سپس  در همانجا می‌نشیند و با آرامش می‌گوید: «این تصمیم برای تضمین امنیت مردم لازم بود.» ببخشید، اما اگر کسی می‌تواند با چنین خونسردی ب...