محاسبات احمقانه صهیونیسم و متحدش، ایالات متحده
یکی از بزرگترین اشتباهاتی که رژیم صهیونیستی و متحدش، ایالات متحده (و برعکس) در مورد ایران مرتکب شده‌اند، نه در ارزیابی آنها از قدرت نظامی ایران، بلکه در درک آنها از جامعه ایران نهفته است.
آنها ساده‌لوحانه معتقد بودند که افزایش فشار، انجام حملات نظامی و تضعیف ساختار قدرت ایران، نارضایتی داخلی را به یک قیام سیاسی تبدیل می‌کند و در نتیجه تغییرات مورد نظر آنها را به همراه خواهد داشت. با این حال، این معادله یک متغیر حیاتی را نادیده می‌گیرد: تفاوت بین نارضایتی عمومی از یک دولت و پذیرش مداخله خارجی.
«شهروندان ایرانی می‌توانند هم‌زمان از جمهوری اسلامی ایران انتقاد کنند و با رژیم صهیونیستی یا هرگونه حملهٔ آمریکا به ایران مخالفت کنند. این دو موضع نه‌تنها متناقض نیستند، بلکه با توجه به سابقهٔ طولانی مداخلهٔ خارجی در ایران، کاملاً قابل درک‌اند.»
این دقیقاً تفاوت بین قدرت نظامی و قدرت سیاسی است.
یک حمله می‌تواند زیرساخت‌ها را نابود کند، قابلیت‌های نظامی را تضعیف کند و خسارات اقتصادی و انسانی قابل توجهی وارد کند. با این حال، تغییر اراده سیاسی یک کشور موضوعی کاملاً متفاوت است. پیروزی نظامی لزوماً تضمین‌کننده دستیابی به اهداف سیاسی نیست.
مشکل دیگر در درک ساده‌لوحانه آنها از جامعه ایران نهفته است.
ایران کشوری با دیدگاه‌ها و منافع سیاسی متنوع است که طبقه‌بندی مخالفان، منتقدان، شهروندان بی‌طرف و حامیان دولت را به عنوان یک گروه واحد و همگن غیرممکن می‌سازد. با این حال، دقیقاً همین تنوع است که ما را قادر می‌سازد بین مسائل مربوط به حاکمیت ملی، درگیری‌های داخلی و تهدیدات خارجی تمایز قائل شویم.
بنابراین، سوال اساسی این است: اگر هدف اقدام نظامی تغییر سیاست‌های ایران بود، ارزیابی باید نه تنها میزان ویرانی‌های ایجاد شده، بلکه همچنین اینکه آیا این اقدام به نتیجه سیاسی مورد نظر خود رسیده است یا خیر را در نظر بگیرد.
پاسخ بدون شک خیر است!
به این دلیل است که مردم ایران پیرامون کشور و دولت خود متحد شده‌اند. اگرچه این تصمیمات احمقانه، رژیم جنایتکار و متحد آن، ایالات متحده، را قادر ساخت تا علیه ایران جنگ راه بیندازند و رهبر ملی، زنان، کودکان و سالمندان کشور را قتل عام کنند، اما نتوانستند وضع موجود را تغییر دهند، زیرا خشونت به تنهایی نمی‌تواند مشروعیت سیاسی ایجاد کند.
در نهایت، امروز می‌توانم با اطمینان بگویم که حتی اگر رژیم منفور صهیونیستی و متحدش، ایالات متحده، عواقب حمله به ایران را در نظر می‌گرفتند، باز هم از درک قدرت عظیم جامعه ایران و تفکر استراتژیک آن ناتوان بودند.
در نهایت، هیچ قدرت خارجی نمی‌تواند جامعه ایران را مجبور به قیام و سرنگونی دولت خود کند.
نویسنده: گویا روشن
کلیه حقوق محفوظ است.
نظرات