از تاریکی به روشنایی

  وقتی انسانیت فریاد  می‌زند انسانیت زمانی فرو می‌پاشد که از رنج مظلومان فقط «سخن گفته می‌شود»، اما به آن عمل نمی‌شود. و ترس موذیانه جایگزین عدالت می‌شود. و وقتی ترس ما را ساکت می‌کند، دیگر یک احساس شخصی نیست، بلکه نوعی بی‌عدالتی است. صدای مظلومان هیچ دین، نام و مرزی نمی‌شناسد، مظلومان صرفاً مظلوم هستند. انسان بودن به معنای گوش دادن به ندای وجدان، کنار گذاشتن ترس و دانستن این است که سکوت در برابر ظلم، همدستی ناخواسته است. البته ما نمی‌توانیم نیات و افکار افراد را قضاوت کنیم؛ فقط خدا می‌داند چه کسی واقعاً خوب است و چه کسی نیست. اما وقتی می‌بینیم که چگونه مسیحیان، مسلمانان و سایر اقلیت‌های مذهبی در هند به طور سیستماتیک توسط گروه‌های افراطی سرکوب و به طرز وحشیانه‌ای مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرند، سکوت دیگر بی‌طرفی نیست. سکوت خود یک بی‌عدالتی وحشتناک است. انسان بودن به معنای پیروی از ندای وجدان، کنار گذاشتن ترس و دانستن این است که سکوت در برابر ظلم به معنای همدستی غیرارادی است. به ویژه در این ایام کریسمس، قلب هر انسان آزاده‌ای از رنج مسیحیان به درد می‌آید. من به عنوان یک مسلمان، ...

دنیا بی‌تفاوت نسبت به قانون در دنیای امروز، تقریباً همه درباره قانون صحبت می‌کنند؛ با این حال، مشکل جهان فقدان قانون نیست. بلکه مشکل این است که قانون اغلب در مقایسه با قدرت اهمیت خود را از دست می‌دهد. دولت‌ها قانون اساسی دارند، معاهدات بین‌المللی امضا می‌کنند، دادگاه‌های ملی و بین‌المللی تأسیس می‌کنند و در اعلامیه‌های رسمی از عدالت و حقوق بشر دفاع می‌کنند. با این حال، هنگامی که اجرای قانون با منافع سیاسی یا امنیتی یک قدرت بزرگ در تضاد باشد، گفتمان سیاسی به طور ناگهانی تغییر می‌کند. آنچه یک نفر «نقض قانون» می‌داند، ممکن است برای دیگری «ضرورت»، «امنیت ملی» یا «شرایط استثنایی» باشد. این سوال اصلی را مطرح می‌کند: اگر قانون برای همه یکسان نیست، چه چیزی مرز بین قانون و قدرت را تعیین می‌کند؟ قانون، تا زمانی که به قدرت تجاوز نکند. در روابط بین کشورها، قانون همیشه با یک مشکل اساسی روبرو بوده است: اجرای آن به اندازه‌ای که باید مستقل از قدرت نیست. یک کشور ممکن است به دلیل نقض قوانین بین‌المللی با تحریم، محکومیت سیاسی یا فشار گسترده مواجه شود؛ در حالی که کشور دیگری که رفتار مشابهی دارد، ممکن است ...

وقتی جنایات غزه در کشورهای مسلمان عادی می‌شود هفتاد و پنج سال است که کشورهای مسلمان بارها و بارها در مورد مسئله حقوق فلسطینیان بحث کرده‌اند، قطعنامه صادر کرده‌اند، نقض حقوق بشر را محکوم کرده‌اند و وعده‌هایی داده‌اند. با این حال، اشغال، آوارگی، کشتار جمعی و نقض حقوق فلسطینیان همچنان ادامه دارد. مشکل دیگر فقدان بحث نیست، بلکه این سوال است: در طول هفتاد و پنج سال گذشته چه چیزی در این اظهارات واقعاً تغییر کرده است؟ بنابراین، دیگر نیازی نیست که چهره واقعی کشورهای مسلمان امروز را از طریق اصطلاحات سیاسی یا دانشگاهی یا لفاظی‌های ریاکارانه آشکار کنیم. سکوت شرم‌آور آنها در مورد نسل‌کشی فلسطینیان، روشن‌ترین گواه موضع آنهاست و شایسته انتقاد و محکومیت است. با وجود قتل عام‌های وحشتناک، تخریب خانه‌ها و بیمارستان‌ها، قحطی گسترده و آوارگی گسترده، این وضعیت دهه‌هاست که در مقابل چشمان کشورهای مسلمان ادامه دارد. گویی وجدان آنها کور شده است، گویی در برابر فریادهای مردم فلسطین کر و لال شده‌اند. چگونه جهان اسلام می‌تواند نسبت به نسل‌کشی و ویرانی تحمیل شده بر فلسطینیان بی‌تفاوت بماند؟ چگونه می‌تواند نسبت به ...

 آنچه جهان اسلام را  نابود کرد   وقتی صحبت از جنگ، فقر و تفرقه در جهان اسلام می‌شود، بسیاری به دنبال کسی برای سرزنش می‌گردند: یک نام، یک رهبر، یک ملت یا یک دشمن خارجی. حقیقت تلخ این است که هیچ کس جهان اسلام را به وضعیت فعلی خود نرسانده است. آنچه امروز شاهد آن هستیم، ثمره تلخ مجموعه‌ای از خیانت‌ها، اشتباهات، ظلم و ستم و سال‌ها سکوت است. جهل مخرب‌ترین عامل در جهان اسلام است. این جهل به نام اسلام، عقل را خفه کرده، مخالفان را سرکوب کرده و متفکران را به حاشیه رانده است. در حالی که اسلام فرستاده شده است تا ستاره هدایت بشریت باشد، همانطورکه  خداوند در قرآن کریم می‌فرماید:: «الّذی علّم بالقلم * علّم الإنسان ما لم یعلم»  (خدایی که با قلم آموزش داد و به انسان آنچه را نمی‌دانست یاد داد) و هدف دین، بیداری و رهایی انسان از زنجیر جهل است.   با این حال، متأسفانه بسیاری از کشورهای مسلمان هنوز در چرخه معیوب جنگ‌های بی‌پایان مذهبی و فرقه‌ای گرفتار هستند. یکی از بارزترین دلایل، تعصبی است که مسلمانان را در مقابل مسلمانان قرار می‌دهد: شیعیان در مقابل سنی‌ها، سنی‌ها در مقابل شیع...

 وقتی کمک‌های غذایی، طعمهٔ مرگ می‌شوند در جهانی که از کرامت انسانی سخن می‌گوید، نهادهایی که نام «حقوق بشر» را یدک می‌کشند، نظاره‌گر کشتار سیستماتیک مردم فلسطین هستند. جنایتی که نه در خفا، بلکه در مقابل چشمان میلیون‌ها نفر انجام می‌شود. اما سکوت همچنان ادامه دارد. نه تنها از سوی دولت‌ها، بلکه از سوی سازمان‌هایی که باید در خط مقدم دفاع از بشریت باشند. یکی از تلخ‌ترین و شرم‌آورترین نمونه‌های این همدستی، نقش و سکوت سازمان ملل متحد در مواجهه با فاجعه‌ای است که اکنون در غزه در حال وقوع است. در حالی که غزه ماه‌هاست در محاصره کامل است، مردم از آب، برق، دارو و غذا محروم شده‌اند و در شرایطی که کودکان از گرسنگی می‌میرند، ارسال قطره‌ای کمک غذایی بیشتر شبیه تله مرگ است تا یک اقدام بشردوستانه. چرا؟ زیرا صف‌های غذا بارها و بارها عمداً بمباران شده‌اند. بیش از ۸۰۰ نفر فقط در صف کمک جان خود را از دست داده‌اند. سازمان ملل این را می‌داند. ناظران آن حضور دارند. اما سکوت می‌کند. هیچ قطعنامه‌ای، هیچ اعتراض موثری، حتی صدای بلندی که فریاد بزند: «کافی است!» چگونه یک نهاد جهانی که فلسفه وجودی‌اش صلح و حفاظت ...

اردوغان؛ بازیگری ماهر در خاورمیانه چگونه کسی که فقط به یک زبان، نه زبان آکادمیک و دیپلماتیک ترکی، بلکه زبان کوچه و بازار مسلط است، می‌تواند در سیاست داخلی ترکیه و بازی پیچیده خاورمیانه تا این حد زیرک و حسابگر باشد؟ به نظر من او شایسته مدال طلا است! نه به خاطر زبان‌شناسی‌اش، نه به خاطر دیپلماسی کلاسیکش؛ بلکه به این دلیل که توانسته با این زبان ساده و محاوره‌ای، چنان ماهرانه سیاست بازی کند که بسیاری از سیاستمداران باسواد و چندزبانه هنوز قواعد بازی او را نمی‌فهمند. اردوغان را نمی‌توان یک سیاستمدار ساده دانست. او سال‌هاست که نشان داده در سیاست، بیش از وفاداری به اصول ثابت، به فرصت‌ها، منافع و موازنه قوا نگاه می‌کند. امروز با یک طرف دست می‌دهد، فردا با طرف دیگر مذاکره می‌کند و در صورت لزوم، پس‌فردا همان دو طرف را در مقابل هم قرار می‌دهد؛ بدون اینکه لزوماً از هیچ‌کدام برای همیشه بگذرد. این مهارتی است که در خاورمیانه جواب می‌دهد. اردوغان به خوبی فهمیده است که در این منطقه، شعارها فقط برای مردم است؛ پشت میز مذاکره، آنچه اهمیت دارد قدرت، پول، جغرافیا و اهرم فشار است. او از «برادری» صحبت می‌کند، ...