وقتی کمکهای غذایی، طعمهٔ مرگ میشوند— نویسنده: گویا روشن
وقتی کمکهای غذایی، طعمهٔ مرگ میشوند
در جهانی که از کرامت انسانی سخن میگوید، نهادهایی که نام «حقوق بشر» را یدک میکشند، نظارهگر کشتار سیستماتیک مردم فلسطین هستند. جنایتی که نه در خفا، بلکه در مقابل چشمان میلیونها نفر انجام میشود. اما سکوت همچنان ادامه دارد. نه تنها از سوی دولتها، بلکه از سوی سازمانهایی که باید در خط مقدم دفاع از بشریت باشند. یکی از تلخترین و شرمآورترین نمونههای این همدستی، نقش و سکوت سازمان ملل متحد در مواجهه با فاجعهای است که اکنون در غزه در حال وقوع است.
در حالی که غزه ماههاست در محاصره کامل است، مردم از آب، برق، دارو و غذا محروم شدهاند و در شرایطی که کودکان از گرسنگی میمیرند، ارسال قطرهای کمک غذایی بیشتر شبیه تله مرگ است تا یک اقدام بشردوستانه. چرا؟ زیرا صفهای غذا بارها و بارها عمداً بمباران شدهاند. بیش از ۸۰۰ نفر فقط در صف کمک جان خود را از دست دادهاند. سازمان ملل این را میداند. ناظران آن حضور دارند. اما سکوت میکند. هیچ قطعنامهای، هیچ اعتراض موثری، حتی صدای بلندی که فریاد بزند: «کافی است!»
چگونه یک نهاد جهانی که فلسفه وجودیاش صلح و حفاظت از جان انسانهاست، میتواند در مواجهه با مرگ برنامهریزیشده کودکان، تنها نظارهگر باشد؟ پاسخ روشن است: سازمان ملل گروگان سیاست است؛ نه مدافع بشریت. اعضای دائم شورای امنیت، از جمله ایالات متحده که شریک اصلی اسرائیل در این جنایات است، با وتوهای پیاپی، هرگونه امکان واقعی واکنش را از بین میبرند. به همین دلیل، این نهاد عملاً فلج شده و نقش آن از «محافظ صلح» به «ناظر بیتفاوت جنایت» تغییر یافته است.
در روایت رسمی، گفته میشود که ارسال غذا و کمکهای بشردوستانه وظیفه جامعه بینالمللی است. اما وقتی همین کمکها به دامی برای قتل تبدیل میشود، وقتی مردم برای به دست آوردن لقمهای نان به کشتارگاه کشیده میشوند، این دیگر فقط یک «جنایت جنگی» نیست، بلکه یک جنایت عمدی، ساختاریافته و برنامهریزیشده علیه بشریت است. و هر نهادی که از آن آگاه باشد و سکوت کند، شریک جرم و همدست در این جنایت است.
این جنایات نه تنها در شب و تاریکی، بلکه در مقابل دوربینها نیز رخ میدهند. تصاویر کودکان گرسنهای که با گلوله پاسخ میدهند، رسانهای شدهاند. آیا سازمان ملل آنها را نمیبیند؟ یا آنها را میبیند و فقط ترجیح میدهد «بیطرف» بماند؟ باید گفت: بیطرفی در برابر جنایت، خیانت است. بسیاری از مردم جهان میپرسند: آیا کمکهای بشردوستانه صرفاً پوششی برای ادامه جنگ است؟ چرا راههای امنی برای رساندن غذا به فلسطینیها ایجاد نمیشود؟ چرا کمکهای اندکی که میرسد، نه با حمایت جدی، بلکه با ابهام، تأخیر و حتی اجازه از اسرائیل همراه است؟ زیرا همه چیز، حتی نان و دارو، به ابزاری برای تحقیر و تسلیم تبدیل شده است؟
در این میدان مرگ، کودکانی که حتی نمیدانند «صهیونیسم» یعنی چه، در اثر گرسنگی و گلوله ساکت میشوند. و جهان، به ویژه سازمانهایی که ادعای «وجدان انسانی» دارند، فقط مینویسند، گزارش میدهند و هشدار میدهند، بدون اینکه کاری انجام دهند.
و اینجاست که باید گفت: سکوت، همدستی است؛ گزارش دادن، توجیه است؛ و وجدان، اگر تنها در بیانیهها زنده باشد، دیگر وجدان نیست، تنها نقابی بر چهره ریاکاری است. اگر روزی دادگاهی برای عدالت جهانی تشکیل شود، شاید صندلی خالی قربانیان فلسطینی را در کنار صندلی نهادهایی مانند سازمان ملل متحد قرار دهند؛ تا جهان ببیند که برخی از جنایات با گلوله و برخی با سکوت انجام میشود.
نظرات