پست‌ها

من از خودم بیشتر از دیگران خسته‌ام.- نویسنده: گویا روشن

تصویر
  از خودم بیشتر از دیگران  خسته‌ام مردم فکر می‌کنند دیگران باعث زخم‌های انسان می‌شوند. اما گاهی اوقات بزرگترین دشمن، کسی است که هر روز در آینه به او نگاه می‌کنی.   ا ز خودم بیشتر از دیگران  خسته‌ام از خودی که سال‌ها امیدوار ماند، زمانی که امید فقط نام دیگری برای فریب بود. از خودی که بارها بخشید، بارها سکوت کرد، بارها جنگید و هر بار چیزی از خود باقی گذاشت؛ تا جایی که امروز دیگر نمی‌داند از آن چه چیزی باقی مانده است. انسان از یک شب بی‌خوابی خسته نمی‌شود؛ از هزار شبی که هیچ‌کس نفهمیده بیدار مانده است، خسته می‌شود. از یک قطره اشک خسته نمی‌شود؛ از اشک‌هایی که حتی فرصت ریختن پیدا نکرده‌اند، خسته می‌شود. بدترین زندان، چهاردیواری نیست؛ زندانی است که باید هر روز با خودت زندگی کنی، با ذهنی که لحظه‌ای ساکت نمی‌شود، با خاطراتی که هرگز کهنه نمی‌شوند، و با دردهایی که انگار از خون انسان تغذیه می‌کنند. بعضی از مردم دیگر چیزی از دنیا نمی‌خواهند. نه ثروت، نه شهرت، نه تشویق، نه دلسوزی. آنها فقط آرزوی چند دقیقه سکوت در ذهنشان را دارند؛ سکوتی که سال‌ها به آن نرسیده‌اند. تلخ‌ترین حقیقت ای...

گریه و زاری، پس از مرگ ارزشی ندارد—نویسنده: گویا روشن

تصویر
گریه وزرای پس از مرگ ارزشی ندارد بعد از مرگ، ما هیچ احساسی نداریم. به همین دلیل است که قدر کسی را که هنوز زنده است ندانستن، بی‌رحمانه‌ترین کار دنیاست. این ممکن است تلخ به نظر برسد، اما حقیقت این است که مردم اغلب در طول زندگی خود قدر یکدیگر را نمی‌دانند. تنها زمانی که کسی را از دست می‌دهند، به ارزش و اهمیت او پی می‌برند. با این حال، در واقعیت، هیچ چیز دردناک‌تر از نادیده گرفتن کسی در طول زندگی نیست. در دنیای پرسرعت و شلوغ ما، بسیاری از ما طوری زندگی می‌کنیم که انگار زمان بی‌پایانی داریم، انگار فردایی برای جبران گذشته وجود دارد. اما حقیقت این است که هیچ‌کدام از ما نمی‌توانیم از فردای خود مطمئن باشیم. مرگ می‌تواند در یک لحظه آرام فرا برسد و در این میان، روابطی که می‌توانستند بهتر باشند، فرصت‌هایی که می‌توانستند برای ابراز احساسات واقعی استفاده شوند، پایان می‌یابند. من شخصاً تمام عمرم سخت تلاش کرده‌ام تا روابطم را با بستگانم بهبود بخشم. متأسفانه، عشق و تلاش‌های من اغلب نه توسط اعضای خانواده، بلکه توسط غریبه‌هایی که اهمیت ارتباط انسانی را تشخیص داده‌اند، مورد قدردانی قرار گرفته است. و این ت...

از گوشت و ناخن تا اعداد- نویسنده گویا روشن

تصویر
  از گوشت و ناخن تا    اعداد ) تأملی بر فروپاشی پیوندهای انسانی در عصر مادی‌گرایی سخنان من ممکن است تلخ و تأمل‌برانگیز باشد. اما من از شکافی صحبت می‌کنم که به آرامی و بی‌صدا بین مردم باز شده است؛ شکافی که نه با درگیری، بلکه با اعداد و قیمت‌ها عمیق‌تر شده است. همان پیوندهایی که زمانی «طبیعی» و ناگسستنی بودند، اکنون زیر بار محاسبات خم می‌شوند. تراژدی اینجاست: پول ذاتاً بد نیست، بلکه وقتی به معیار ارزش انسان تبدیل می‌شود، روابط را از بین می‌برد. امروزه، مادی‌گرایی کلمه غالب است. همیشه گفته شده است که گوشت و خون جدایی‌ناپذیرند؛ خواهر و برادر، مادر و فرزند. پیوندهایی که باید ناگسستنی باشند، اکنون تحت تأثیر معیارهای اقتصادی و ارزش‌های مادی به آرامی در حال فروپاشی هستند. به نظر می‌رسد فراموش کرده‌ایم که پول به طور ضمنی این جدایی را ممکن می‌سازد. کاش دنیا به گونه‌ای دیگر توسعه یافته بود. روابط انسانی در گذشته بر اساس اخلاق، تعهد و همدلی بود. خانواده و خویشاوندی امن‌ترین پایه برای حمایت عاطفی و اجتماعی محسوب می‌شدند و جدایی تقریباً غیرممکن و غیرمنطقی به نظر می‌رسید. تصویر «گوشت و ...

دنیایی با قضاوت کمتر و فهم بیشتر—نویسنده: گویا روشن.

تصویر
دنیایی با قضاوت کمتر و فهم بیشتر . در طول تاریخ، انسان‌ها همیشه به دنبال تمایز خود از سایر موجودات زنده بوده‌اند؛ با این حال، این تفاوت هرگز بر اساس قدرت بدنی، ثروت یا توانایی تسلط بر دیگران نبوده است. تفاوت واقعی بین افراد در چیزی عمیق‌تر نهفته است: در انتخاب‌های اخلاقی، در نحوه برخورد ما با افراد آسیب‌پذیر، در ظرفیت بخشش، درک و احساس درد دیگران. یک فرد را نمی‌توان بر اساس ظاهر، لباس، ملیت، اعتقادات یا جایگاه اجتماعی‌اش قضاوت کرد. شخصیت واقعی یک فرد زمانی آشکار می‌شود که هیچ مزیتی در معرض خطر نباشد؛ زمانی که بتواند بی‌تفاوت بماند، یا زمانی که بتواند قضاوت کند اما انتخاب کند که بفهمد. بزرگترین مشکل در بسیاری از جوامع امروزی کمبود اطلاعات نیست، بلکه کمبود دیدگاه انسانی است. ما بر اساس چند عکس، چند جمله یا چند تفاوت جزئی، قضاوت‌های گسترده‌ای در مورد زندگی دیگران انجام می‌دهیم. گاهی اوقات فراموش می‌کنیم که پشت هر چهره، داستانی پنهان از ما نهفته است. من به انسانیت اعتقاد دارم زیرا مهربانی، فداکاری و عشق هنوز در بین مردم وجود دارد. رویای من جهانی است که در آن هیچ‌کس مجبور نباشد برای بقا بجن...

کرامت انسانی فراتر از نژاد، فرهنگ و فناوری

تصویر
کرامت انسانی فراتر از نژاد، فرهنگ و فناوری                   یکی از دردناک‌ترین چیزها در دنیا تبعیض نژادی میباشد که هم غیرمنطقی و هم غیرانسانی است. زیرا رنگ پوست صرفاً نتیجه تفاوت‌های ژنتیکی و سازگاری با محیط‌های مختلف است؛ این رنگ هیچ چیزی در مورد ارزش، هوش، اخلاق یا انسانیت .نمی‌گوید. از دیدگاه انسانی، اخلاقی و مذهبی، کرامت انسانی برای همه برابر است، زیرا همه ما بنده یک خالق هستیم. قضاوت بر اساس رنگ پوست، منعکس کننده ترس، جهل، تعصب تاریخی و گاهی اوقات میل به برتری است، نه حقیقت. اغلب، چنین قضاوت‌هایی در کودکی از طریق فرهنگ یا روایت‌های اجتماعی نادرست آموخته می‌شوند و متأسفانه بدون پرسش باقی می‌مانند. پرسشگری و همدلی اولین گام‌ها برای شکستن این چرخه هستند. در بسیاری از جوامع غربی، مانند ایالات متحده، کانادا و کشورهای اروپایی، افرادی هستند که خود را "مدرن" یا "مترقی" می‌دانند و این برداشت اغلب با تعصب و تفاوت‌های فرهنگی دخیل هستند.   البته، چه از منظر منطقی و چه از منظر انسانی، آنچه من تجربه کرده ام ، این است که تحصیلات و دانش مترادف با ...

دروغ، بی‌صداقتی و سراب مدرن

تصویر
دروغ، بی‌صداقتی و سراب مدرن نویسنده: گویا روشن ( گویا آیدین ) وقتی جوان بودم، فکر می‌کردم شایعات، دروغ‌ها، تهمت‌ها و بیشتر فریب‌ها ریشه در خاورمیانه دارند. فکر می‌کردم شاید این دردها نتیجه فقر فرهنگی، دیکتاتوری‌ها یا سنت‌های پوسیده باشد. تصور می‌کردم در جوامع پیشرفته جایی برای شایعه، تهمت و فریب وجود ندارد. شاید مردم آنجا از دروغ و بی‌اخلاقی دور باشند؛ شاید مردان آنجا مهربان‌تر، صادق‌تر و مسئولیت‌پذیرتر باشند.  اما افسوس ….  زمان گذشت، مهاجرت کردم، دیدم، لمس کردم و فهمیدم. حقیقت چیزی جز این نبود: دروغ مرز جغرافیایی نمی‌شناسد. شایعات به دین یا نژاد محدود نمی‌شوند. بی‌صداقتی و بی‌اخلاقی جهانی هستند. در غرب، دروغ‌ها با لبخند گفته می‌شوند. شایعات پشت نقاب دیپلماسی پخش می‌شوند. تهمت‌ها در قراردادهای قانونی پنهان می‌شوند. افرادی که مودب به نظر می‌رسند، بی‌سروصدا آبروی یکدیگر را می‌ریزند. و مردانی که فکر می‌کردم ممکن است شریف‌تر باشند، زخم‌های عمیق‌تری به جا می‌گذارند،  نه با مشت، بلکه با بی‌تفاوتی و بی‌اعتنایی. یاد گرفتم که: سواد، انسان را نمی‌سازد؛ پیشرفت تکنولوژی، وجدان ...

ساواک ‌و رژیم پهلوی. نویسنده: گویا روشن

تصویر
داستان‌های پنهان و دردهای خاموش در قلب تاریخ ایران در اعماق تاریخ ایران، روایت‌های پنهانی وجود دارد؛ داستان‌هایی از رنج، بی‌عدالتی و سکوت اجباری. اینها داستان افرادی است که زیر ظلم شکنجه ناپدید و فراموش شدند. این داستان واقعی یک کودک چهار ساله و خانواده‌اش است؛ خانواده‌ای که به جای امنیت و آرامش، در ترس و جهل نفس می‌کشیدند. داستانی از وجدان خاموش، خشم سرکوب‌شده و حقیقتی که هرگز فرصت فریاد زدن پیدا نکرد.  در این سطور، نگاهی به زندگی ساده و انسانی خانواده‌ای خواهیم داشت که تنها جرمشان داشتن وجدان بود. چهار سال بیشتر نداشتم که تاریکی ساواک بر کشور سایه افکنده بود. زندان را نمی‌شناختم و هرگز کلمه «ساواک» را نشنیده بودم. آن روز صبح، مادرم من و برادرم را که هفت ساله بود بیدار کرد و به جایی برد که بعداً فهمیدم ساواک نام دارد. پدرم ماه‌ها مفقود شده بود. هیچ خبری، هیچ نامه‌ای، هیچ نشانه‌ای از او نبود. تا اینکه روزی یکی از دوستانش به مادرم گفت که توسط ساواک دستگیر شده است. کورکورانه به سوی امید مادرم با دست خالی برایش غذا درست کرد و ما صبح زود به درب زندان ساواک رفتیم. بعد از ساعت‌ها انتظار،...

من از این سر دنیا به آن سر دنیا نپریدم.—نویسنده گویا روشن

تصویر
من از این سر دنیا به آن سر دنیا نپریدم.—نویسنده گویا روشن من مهاجرت کردم، اما بهایش را با تمام وجودم پرداختم. زیرا بهای مهاجرت من صرفاً سوار شدن به هواپیما، چند ساعت پرواز، زدن چند مهر در گذرنامه و ناگهان پیدا کردن خودم در کشور دیگری نبود. شاید این به صلاح بود، زیرا چنین فاصله کوتاهی هرگز نمی‌توانست مرا به فردی که امروز هستم تبدیل کند. بنابراین: من از این سر دنیا به آن سر دنیا نپریدم. من از مرزهایی عبور کردم که روی هیچ نقشه‌ای نیستند. از مرز زبان عبور کردم؛ مجبور بودم احساساتم را با کلماتی بیان کنم که سال‌ها برایم بیگانه بودند. متوجه شدم که سکوت گاهی گویاتر از هر زبانی است. از مرز باورها عبور کردم. باورهایی که توسط خانواده القا شده‌اند، توسط جامعه تحمیل و مورد سوءاستفاده سیاسی قرار گرفته‌اند. با انجام این کار، یاد گرفتم که هیچ ایده‌ای فقط به خاطر قدیمی بودن مقدس نیست و هیچ ایده‌ای فقط به خاطر جدید بودن درست نیست. هر باوری باید با حقیقت، عدالت و انسانیت سنجیده شود. از مرز فرهنگ‌ها عبور کردم. در کنار مردمی نشستم که رنگ پوست، زبان، مذهب و آداب و رسومشان با من متفاوت بود، اما دردشان با من ...

خدا در کدام طرف است؟ نویسنده گویا روشن

تصویر
خدا در کدام طرف است؟ این شاید یکی از قدیمی‌ترین پرسش‌های تاریخ بشر باشد. پرسشی که بارها و بارها، از میدان‌های نبرد گرفته تا محراب‌ها، از کاخ‌ها گرفته تا خانه‌های خیریه، پرسیده شده است: خدا در کدام طرف است؟ به ندرت جنگی بوده است که در آن هر دو طرف خود را نمایندگان خدا ندانند. هیچ قدرتی وجود نداشته که از نام خدا برای مشروعیت بخشیدن به خود استفاده نکرده باشد. حتی بزرگترین جنایات نیز گاهی با شعارهای مقدس آغاز شده‌اند. اما آیا خدا واقعاً از یک قوم، یک کشور، یک دین یا یک حزب سیاسی حمایت می‌کند؟ اگر چنین است، چرا تاریخ پر از شکست کسانی است که خود را "ارتش خدا" می‌نامیدند؟ چرا حکومت‌هایی که نام خدا را بر پرچم‌های خود حک کرده‌اند، گاهی با ظلم، فساد و ستم همراه بوده‌اند؟ اگر صرفاً ادعا کافی بود، هیچ مستبدی در تاریخ وجود نداشت که خود را بر حق‌ نداند. شاید مشکل این است که مردم می‌خواهند خدا را به اردوگاه خود بیاورند، به جای اینکه به عدالت و حقیقت نزدیک‌تر شوند. در بسیاری از متون دینی، از خدا در کنار ارزش‌هایی مانند عدالت، حقیقت، امانت، مهربانی و حمایت از مظلومان یاد می‌شود، نه اینکه او ر...

‎وقتی انسان برای تأیید دیگران، هویت خود را از دست می‌دهد— نویسنده: گویا روشن

تصویر
  وقتی انسان برای تأیید دیگران، هویت خود را از دست می‌دهد یکی از پیچیده‌ترین نیازهای انسانی، نیاز به دیده شدن و پذیرفته شدن است. انسان‌ها می‌خواهند ارزشمند، مورد احترام و معنادار برای دیگران باشند. اما وقتی این نیاز از حد طبیعی فراتر می‌رود، می‌تواند انسان را از خود بیگانه کند. برخی افراد تمام زندگی خود را صرف تلاش برای خشنود کردن و تحسین دیگران می‌کنند، به جای اینکه ارزش خود را در شخصیت واقعی، تلاش، صداقت و توانایی‌هایشان بیابند. به جای خلق خود واقعی‌شان، تصویری خلق می‌کنند که دیگران دوست داشته باشند. این افراد گاهی اوقات آنقدر درگیر اثبات خود می‌شوند که حقیقت را فدا می‌کنند. آنها داستان‌ها را اغراق می‌کنند، در موفقیت‌ها اغراق می‌شوند و نقاط ضعف را پنهان می‌کنند؛ نه همیشه از روی بدخواهی، بلکه از ترس اینکه بدون این تصویر ساخته شده، ارزش کمی داشته باشند. اما بزرگترین آسیب این رفتار از دست دادن اعتماد دیگران نیست؛ بلکه از دست دادن ارتباط با خود است. کسی که سال‌ها به دنبال تأیید دیگران زندگی کرده است، ممکن است در نهایت فراموش کند که کدام بخش‌های وجودش واقعی است و کدام‌ها برای جلب توجه...