پست‌ها

انسان هایی که هیچ جنایتی نکردند، اما تا آخر عمر مجازات شدند- نویسنده: گویا روشن

تصویر
انسان هایی که هیچ جنایتی نکردند، اما تا آخر عمر مجازات شدند همهٔ زندانیان پشت میله‌ها نیستند.  برخی از انسان‌ها هرگز جرمی مرتکب نشده‌اند، اما سال‌هاست که مجازات می‌شوند. نه دادگاهی برایشان تشکیل شده، نه قاضی حکمی صادر کرده و نه فرصتی برای دفاع از خود داشته‌اند. با این حال، محکوم شده‌اند؛ گاهی به فقر، گاهی به تبعید، گاهی به تنهایی و گاهی به فراموشی. کودکی که در میان جنگ متولد می‌شود چه جرمی مرتکب شده است؟ زنی که قربانی تعصب می‌شود چه گناهی دارد؟ مردی که به دلیل یک تهمت، آبرو و آینده‌اش را از دست می‌دهد، کدام قانون را شکسته است؟ و مهاجری که خانه، خاطرات و بخشی از هویت خود را پشت سر گذاشته، به خاطر کدام جنایت باید هر روز بهای دوری و غربت را بپردازد؟ تاریخ پر از انسان‌هایی است که بی‌گناه مجازات شدند. بسیاری از آنان نه نامی در کتاب‌ها دارند و نه تصویری بر دیوارها. آنان قهرمان نبودند، حاکم نبودند و ارتشی در اختیار نداشتند. تنها انسان‌هایی بودند که در زمان یا مکان نامناسبی قرار گرفتند و تاوان تصمیم‌هایی را پرداختند که دیگران گرفته بودند. شاید تلخ‌ترین بی‌عدالتی آن باشد که انسان نه به خاطر...

فصل بخشش؛ درخشان‌ترین فصل زندگی بشر- نویسنده : گویا روشن

تصویر
  فصل بخشش؛ درخشان‌ترین فصل زندگی بشر در طول عمر کوتاه انسان، تمام دارایی‌های فعلی ما، ثروت، توانایی‌ها، جوانی، مقام و حتی عزیزان، موقتی هستند. تاریخ و تجربه بشر بارها نشان داده است که هیچ دارایی تا ابد دوام نمی‌آورد. این حقیقت ساده اما عمیق ما را به یک سوال اساسی می‌رساند: اگر قرار است روزی همه چیز را بدهیم، چرا اول آن را با دستان خودمان ندهیم؟ همانطور که خداوند در قرآن کریم می‌فرماید: سوره منافقون، آیه ۱۰: «وَأَنْفِقُوا مِنْ مَا رَزَقْنَاكُمْ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ...» (از آنچه به شما روزی داده‌ایم انفاق کنید، پیش از آنکه مرگ یکی از شما فرا رسد...) انسان‌ها همیشه تلاش می‌کنند مالک باشند: مالک خانه، زمین، سرمایه، شهرت یا قدرت. با این حال، زمان بی‌تفاوت از کنار این دارایی‌ها می‌گذرد. ​​آنچه امروز داریم ممکن است فردا متعلق به کس دیگری باشد. این گذرا بودن تهدید نیست، بلکه هشداری است؛ هشداری مبنی بر اینکه ارزش واقعی دارایی‌ها نه در انباشت آنها، بلکه در استفاده صحیح از آنهاست. ثروتی که فقط برای خود انباشته می‌شود، به باری سنگین تبدیل می‌شود؛ اما وقتی در خدمت مهر...

بی‌عدالتی‌های مداوم علیه بومیان کانادا توسط گویا روشن

تصویر
  بی‌عدالتی‌های مداوم علیه بومیان کانادا   نژاد بشر با سلطه، ظلم و آوارگی مشخص شده است. بسیاری از مردم در طول تاریخ بی‌عدالتی و نابرابری را تجربه کرده‌اند و این تجربیات اغلب پذیرفته یا جبران شده‌اند. با این حال، برای برخی، این بی‌عدالتی‌ها همچنان ادامه دارد. یکی از این گروه‌ها، بومیان کانادا هستند که هنوز از این ظلم رنج می‌برند. پیامدهای ساختاری بی‌عدالتی‌های تاریخی همچنان بر زندگی روزمره آنها تأثیر می‌گذارد. بومیان همچنان با تبعیض روبرو هستند. به عنوان مثال، وقتی بیمار می‌شوند، اغلب به دلیل "نوشیدن زیاد" سرزنش می‌شوند و درمان آنها به تأخیر می‌افتد. فرصت‌های برابر در محل کار و دانشگاه‌ها محدود است و صدای آنها به ندرت شنیده می‌شود. حتی تعطیلاتی که به نام آنها نامگذاری شده است، نشان دهنده احترام واقعی به زندگی روزمره آنها نیست. در برخی از مناطق کانادا، بومیان هنوز به آب آشامیدنی تمیز دسترسی ندارند. وضعیت زنان نیز دردناک است: برخی بدون رضایت خود تحت اقدامات دائمی مانند عقیم‌سازی در بیمارستان‌ها قرار می‌گیرند. این اقدامات نه تنها غیرقانونی است، بلکه نشان دهنده کنترل و ظلم سیستمات...

هیچ تحقیری بزرگتر از این نیست که درگیر کسی باشی که دلش با تو نیست.- نویسنده: گویا روشن

تصویر
هیچ تحقیری بزرگتر از این نیست که درگیر کسی باشی که دلش با تو نیست.   این جمله، به زبان ساده، یکی از عمیق‌ترین تجربیات عاطفی بشریت را توصیف می‌کند. گوینده به نوعی از عشق اشاره می‌کند که نه به وحدت و نه به درک متقابل منجر می‌شود، بلکه به حالتی از نابرابری و ناتوانی منجر می‌شود. این حالت عدم قطعیت، منبع رنجی است که در کل جمله نفوذ می‌کند. این عشق لزوماً به رابطه عاشقانه بین یک مرد و یک زن محدود نمی‌شود؛ همچنین می‌تواند بین والدین و فرزند یا بین یک خواهر و برادر وجود داشته باشد. بنابراین، انتخاب کلمه «تحقیر» کلید درک دیدگاه شاعر است. شاعر از غم یا شکست صحبت نمی‌کند، بلکه از حالتی صحبت می‌کند که در آن کرامت درونی فرد نقض می‌شود. ورود به رابطه با کسی که احساسات او را تلافی نمی‌کند، نشان دهنده نوعی ناخودآگاه از خودکم‌بینی است؛ فرد آگاهانه یا ناآگاهانه ارزش خود را به توجه دیگری گره می‌زند. این وابستگی نابرابر، عشق را از معنای خود تهی می‌کند و آن را به رنج تبدیل می‌کند. در چنین حالتی، عاشق خود را در مبارزه‌ای مداوم بین عقل و احساس می‌بیند. عقل، ماهیت یک‌طرفه عشق را تشخیص می‌دهد و کناره‌گیری...

بعضی آدم‌ها هرگز برنمی‌گردند؛ حتی وقتی هنوز زنده‌اند- نویسنده: گویا روشن

تصویر
بعضی آدم‌ها هرگز برنمی‌گردند؛ حتی وقتی هنوز زنده‌اند مرگ همیشه پایان یک انسان نیست. گاهی آدم‌ها سال‌ها زنده‌اند، نفس می‌کشند، راه می‌روند، می‌خندند و زندگی می‌کنند، اما برای قلب کسی که دوستشان داشته، مدت‌هاست مرده‌اند. تلخ‌ترین فقدان، از دست دادن کسی نیست که زیر خاک خوابیده است. تلخ‌ترین فقدان، از دست دادن کسی است که هنوز در همین دنیا زندگی می‌کند، اما دیگر جایی در دلش برای تو باقی نمانده است. زمانی بود که با شنیدن صدایت آرام می‌شد، با دیدنت لبخند می‌زد و حضورت برایش مهم بود. اما روزی رسید که همه چیز تغییر کرد. نه با یک دعوا، نه با یک خداحافظی بزرگ؛ بلکه با سکوتی آرام و طولانی. آدم‌ها همیشه ناگهانی نمی‌روند. بعضی‌ها ذره‌ذره می‌روند. امروز کمتر می‌پرسند حالت چطور است، فردا کمتر یادت می‌کنند و روزی می‌رسد که نبودنت هیچ تغییری در زندگی‌شان ایجاد نمی‌کند. شاید به همین دلیل است که برخی زخم‌ها هرگز خوب نمی‌شوند. چون صاحب آن زخم هنوز زنده است. هنوز عکس‌هایش وجود دارد، هنوز نامش شنیده می‌شود و هنوز خاطراتش در گوشه‌ای از ذهن نفس می‌کشند. انسان می‌تواند با مرگ کنار بیاید؛ اما کنار آمدن با فراموش...

مرد بی‌غیرت از نگاه من- نویسندە: گویا روشن

تصویر
مرد بی‌غیرت از نگاه من سال‌هاست که از کلمه «بی غیرت » برای قضاوت در مورد رفتار دیگران استفاده می‌شود. گاهی بدون دلیل و از روی تعصب، گاهی برای سرزنش کسی که به نظر او واکنش مناسبی نشان نداده است. اما من با این تعاریف موافق نیستم. هیچ مردی مسئول رفتار همسر، مادر، خواهر یا دخترش نیست. هر فردی عقل، اراده و مسئولیت اعمال خود را دارد. اگر زنی اشتباه کند، مسئولیت آن را بر عهده دارد؛ همانطور که هیچ زنی نباید مسئول رفتار یک مرد باشد. به همین دلیل، من از کلمه «بی غیرتی» برای کنترل دیگران یا محدود کردن آزادی آنها استفاده نمی‌کنم. اگر قرار باشد این کلمه اصلاً معنایی داشته باشد، به نظر من فقط یک معنی دارد: مردی آنقدر نابالغ که نمی‌تواند تعادل را بین اعضای خانواده حفظ کند. مردی که هر اختلافی را به دعوا تبدیل می‌کند. مردی که با کوچکترین تنشی مجبور می‌شود بین مادر و همسرش یکی را انتخاب کند. انگار یکی باید برنده شود و دیگری باید ببازد. وظیفه یک مرد بالغ انتخاب بین عزیزانش نیست، بلکه شکل دادن به رابطه بین آنهاست. هنر یک مرد این نیست که طرف یکی را بگیرد و دیگری را قربانی کند. هنر او در جلوگیری از تشدید او...

آیا حق حیات برای هر انسانی ضروری است؟

تصویر
آیا حق حیات برای هر انسانی ضروری است؟ حق حیات یکی از حقوق اساسی هر انسانی است. بنابراین،  دولت‌ها نباید از این حق به عنوان ابزاری برای انتقام، سرکوب یا اعمال قدرت استفاده کنند. با این حال، دفاع از حق حیات، روی دیگری نیز دارد: حق حیات قربانیان. ما نمی‌توانیم در مورد حق حیات فقط از دیدگاه فردی که مرتکب جرم شده صحبت کنیم و در عین حال، فردی را که قربانی آن جرم شده است از معادله حذف کنیم. مشکل زمانی جدی‌تر می‌شود که کسی عمداً و آگاهانه امنیت و زندگی شخص دیگری را برای به دست آوردن پول، قدرت، لذت یا منافع شخصی از بین می‌برد. در چنین شرایطی، جامعه با یک سوال اساسی روبرو است: آیا می‌توان از حق حیات یک مجرم بدون در نظر گرفتن حق حیات قربانی دفاع کرد؟ موضع من در مورد مجازات اعدام مطلق نیست. من معتقدم که مجازات اعدام نباید یک مجازات رایج یا گسترده باشد و همچنین نباید به عنوان ابزاری برای مقابله با مشکلات اجتماعی و جنایی استفاده شود. در عین حال، پذیرفتن این ایده که مخالفت با مجازات اعدام، حتی برای جدی‌ترین و شنیع‌ترین جرایم، باید بدون استثنا به یک اصل مطلق تبدیل شود، غیرقابل قبول است. به نظر من...

سکوت، مؤدبانه‌ترین پاسخ است

تصویر
سکوت، مؤدبانه‌ترین پاسخ است هرچه بیشتر مردم را شناختم، بیشتر متوجه شدم که سکوت، مؤدبانه‌ترین واکنش است. قبلاً معتقد بودم که هر اختلاف‌نظری باید از طریق گفت‌وگو حل شود؛ باید توضیح دهم، دفاع کنم، ثابت کنم و دیگران را متقاعد کنم. فکر می‌کردم اگر حقیقت را بگویم، همه می‌فهمند. اما با گذشت زمان و شناخت بهتر مردم، به نتیجه‌ی متفاوتی رسیدم: همه‌چیز ارزش صحبت کردن ندارد و حتی همه‌چیز ارزش بحث کردن ندارد. فهمیدم که گاهی سکوت نشانه‌ی ضعف نیست، بلکه نشانه‌ی بصیرت است. هرچه تجربه‌ی بیشتری با مردم کسب کردم، بیشتر فهمیدم که همه برای گوش دادن ساخته نشده‌اند. بعضی‌ها نه برای فهمیدن، بلکه برای قضاوت کردن سؤال می‌پرسند. بعضی‌ها دنبال حقیقت نیستند، بلکه دنبال فرصتی هستند تا پاسخ‌های خودشان را پیدا کنند. در چنین لحظاتی، ادامه‌ی بحث بی‌معنی است و حتی می‌تواند آرامش درونی فرد را از بین ببرد. شاید خیلی‌ها بارها در زندگی به این نتیجه رسیده‌اند، اما تعداد کمی شجاعت ابراز آن را دارند. گاهی سکوت نشانه‌ی احترام به خود است، زیرا سکوت همیشه به معنای موافقت نیست. گاهی اوقات ما ساکت می‌مانیم، چون حقیقت را می‌دانیم و ک...

اگر همه انسان‌ها فقط یک روز راست بگویند، چه می‌شد؟ - نویسنده گویا روشن

تصویر
 اگر همه فقط برای یک روز حقیقت را می‌گفتند، آیا جهان فرو می‌ریخت یا نجات می‌یافت؟ این سوال در نگاه اول ساده به نظر می‌رسد، اما اگر حتی روزی را تصور کنیم که هیچ‌کس نتواند دروغ بگوید، جهان دیگر مانند امروز نخواهد بود. بسیاری از ازدواج‌ها از هم می پاشند زیرا کلماتی که سال‌ها پشت لبخندها پنهان بوده‌اند، ناگهان آشکار می‌شوند. دوستی‌هایی که بر اساس تعارف و راحتی بنا شده‌اند، همان روز پایان می یابند. سیاست، تجارت، تبلیغات و حتی بسیاری از روابط کاری با حقیقتی روبرو می‌شوند که سال‌ها از آن فرار کرده‌اند. اما آیا این به معنای خطرناک بودن حقیقت است؟ شاید نه. لذا آنچه خطرناک است عادت ما به زندگی در میان دروغ‌های کوچک و بزرگی باشد که آنقدر تکرار شده‌اند که طبیعی به نظر می‌رسند. بسیاری از ما برای جلوگیری از آسیب رساندن به دیگران دروغ می‌گوییم، برای حفظ جایگاه خود حقیقت را پنهان می‌کنیم، یا برای پذیرفته شدن، چهره‌ای به خود می‌گیریم که واقعاً چهره ما نیست. اگر همه فقط برای یک روز حقیقت را می‌گفتند، ممکن بود جهان در آن روز در هرج و مرج باشد؛ اما شاید آن هرج و مرج آغاز ساختن جهانی سالم‌تر باشد. ساخت...

دولت غارتگر آذربایجان- نویسنده: گویا روشن

تصویر
دولت غارتگر آذربایجان جمهوری آذربایجان کشوری است با ثروت‌های طبیعی فراوان موقعیت جغرافیایی حساس و دولتی که ادعای اسلامی بودن دارد.. اما وقتی به عمق زندگی روزمره مردم این کشور نگاه می‌کنی، واقعیت دیگری نمایان می‌شود؛ واقعیتی که کمتر کسی جرئت بیانش را دارد. . دولت آذربایجان به ظاهر اسلامی، اما نه خود ریشه‌ای در دین دارد و نه مردمش رابطه‌ای واقعی با دین می‌بینند.  دین در این کشور تبدیل شده به ابزاری سیاسی، پوسته‌ای برای پوشاندن چهره‌ای بی‌رحم و ظالم که همه دارایی‌ها و حقوق مردم را به نام خود مصادره می‌کند.   حکومتی که مال مردم را به جیب خود می ریزد، درست مانند بازی ،   ،آری دولت آذربایجان، درست مثل یک بازی  «monopoly» است؛ نمایشی زیبا و فریبنده اما در باطن دزد و غارتگری که هر چیزی را که مردم دارند، به زور و یا به نفع خود برمی‌دارد.  از کوچک‌ترین سرمایه‌های مردمی مثل هتل، خانه، زمین گرفته تا حقوق اولیه زندگی، هیچ چیز برای مردم باقی نمی‌ماند.  مردم به خاطر ترس، فشار و بی‌امیدی نمی‌توانند در برابر این غارت مقاومت کنند. پولی که در دست مردم است، سرانجام دوباره...