بعضی آدم‌ها هرگز برنمی‌گردند؛ حتی وقتی هنوز زنده‌اند- نویسنده: گویا روشن

بعضی آدم‌ها هرگز برنمی‌گردند؛ حتی وقتی هنوز زنده‌اند

مرگ همیشه پایان یک انسان نیست.

گاهی آدم‌ها سال‌ها زنده‌اند، نفس می‌کشند، راه می‌روند، می‌خندند و زندگی می‌کنند، اما برای قلب کسی که دوستشان داشته، مدت‌هاست مرده‌اند.

تلخ‌ترین فقدان، از دست دادن کسی نیست که زیر خاک خوابیده است. تلخ‌ترین فقدان، از دست دادن کسی است که هنوز در همین دنیا زندگی می‌کند، اما دیگر جایی در دلش برای تو باقی نمانده است.

زمانی بود که با شنیدن صدایت آرام می‌شد، با دیدنت لبخند می‌زد و حضورت برایش مهم بود. اما روزی رسید که همه چیز تغییر کرد. نه با یک دعوا، نه با یک خداحافظی بزرگ؛ بلکه با سکوتی آرام و طولانی.

آدم‌ها همیشه ناگهانی نمی‌روند. بعضی‌ها ذره‌ذره می‌روند. امروز کمتر می‌پرسند حالت چطور است، فردا کمتر یادت می‌کنند و روزی می‌رسد که نبودنت هیچ تغییری در زندگی‌شان ایجاد نمی‌کند.

شاید به همین دلیل است که برخی زخم‌ها هرگز خوب نمی‌شوند. چون صاحب آن زخم هنوز زنده است. هنوز عکس‌هایش وجود دارد، هنوز نامش شنیده می‌شود و هنوز خاطراتش در گوشه‌ای از ذهن نفس می‌کشند.

انسان می‌تواند با مرگ کنار بیاید؛ اما کنار آمدن با فراموش شدن آسان نیست.

چه دردناک است که روزی برای کسی همه چیز باشی و روزی دیگر به خاطره‌ای تبدیل شوی که حتی به یاد آوردنش هم ضروری نباشد.

اما زندگی حقیقتی را به ما می‌آموزد:

ارزش تو را فراموشی دیگران تعیین نمی‌کند.

خورشید از درخشیدن دست نمی‌کشد فقط چون عده‌ای چشم‌هایشان را بسته‌اند. درخت از رشد کردن متوقف نمی‌شود فقط چون کسی سایه‌اش را نمی‌خواهد.

و انسان نیز نباید ارزش خود را با میزان توجه دیگران بسنجد.

بعضی آدم‌ها هرگز برنمی‌گردند؛ نه چون راه را گم کرده‌اند، بلکه چون انتخاب کرده‌اند که برنگردند.

و گاهی بزرگ‌ترین نشانهٔ بلوغ این است که در را باز بگذاری، اما دیگر پشت آن منتظر نایستی.