فصل بخشش؛ درخشان‌ترین فصل زندگی بشر- نویسنده : گویا روشن

 فصل بخشش؛ درخشان‌ترین فصل زندگی بشر

در طول عمر کوتاه انسان، تمام دارایی‌های فعلی ما ، ثروت، توانایی‌ها، جوانی، مقام و حتی عزیزان، موقتی هستند. تاریخ و تجربه بشر بارها نشان داده است که هیچ دارایی تا ابد دوام نمی‌آورد. این حقیقت ساده اما عمیق ما را به یک سؤال اساسی می‌رساند: اگر قرار است روزی همه‌چیز را ببخشیم، چرا پیش از آن، خود با دستان خویش نبخشیم؟

چنان‌که خداوند در قرآن کریم می‌فرماید:

سوره منافقون، آیه ۱۰:

«وَأَنْفِقُوا مِنْ مَا رَزَقْنَاكُمْ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ...»

(از آنچه به شما روزی داده‌ایم انفاق کنید، پیش از آنکه مرگ یکی از شما فرا رسد...)

انسان‌ها همواره تلاش می‌کنند مالک باشند: مالک خانه، زمین، سرمایه، شهرت یا قدرت. با این حال، زمان بی‌تفاوت از کنار این دارایی‌ها می‌گذرد. آنچه امروز داریم، ممکن است فردا متعلق به شخص دیگری باشد. این گذرا بودن تهدید نیست، بلکه هشداری است؛ هشداری مبنی بر اینکه ارزش واقعی دارایی‌ها نه در انباشت آن‌ها، بلکه در استفاده درست از آن‌هاست.

ثروتی که تنها برای خود انباشته می‌شود، به باری سنگین تبدیل می‌شود؛ اما هنگامی که در خدمت مهربانی و بخشش قرار گیرد، به نوری پایدار بدل می‌شود.

بخشش و انفاق، مطابق خواست خداوند و به‌عنوان اصلی اخلاقی و تقوایی، در تمام کتب مقدس مورد تأکید قرار گرفته است. قرآن، تورات، انجیل و مزامیر، بخشش، چه مال، چه جان، چه علم و چه آبرو ، را راهی برای کمال، رسیدن به رستگاری و ابراز ایمان می‌دانند و آن را معامله‌ای سودمند با خداوند توصیف می‌کنند.

نکات کلیدی درباره انفاق در کتب مقدس چنین است: قرآن کریم انفاق را کلید کمال و وسیله‌ای برای رستگاری می‌داند و زکات و صدقه را واجب می‌شمارد. تورات، انجیل و مزامیر نیز تأکید ویژه‌ای بر مهربانی، کمک به نیازمندان و یاری مالی دارند. هدف نهایی این آموزه‌ها، کاهش اختلاف طبقاتی و تقویت روحیه فداکاری و شکرگزاری در جامعه است.

بخشش صرفاً بخشیدن ثروت نیست؛ بلکه بخشیدن امید است. هنگامی که فردی چیزی از دارایی خود را می‌بخشد، پلی میان قلب‌ها می‌سازد. کمک به نیازمندان، ارتقای سطح آموزش، ایجاد فرصت برای دیگران یا حتی لبخندی دوستانه، همگی جلوه‌هایی از بخشش‌اند.

جالب آنکه برخلاف تصور رایج، بخشش دارایی‌های انسان را کاهش نمی‌دهد؛ بلکه زندگی او را غنی‌تر می‌کند. بسیاری از روان‌شناسان معتقدند بخشش، احساس رضایت و آرامش درونی را تقویت می‌کند. در لحظه بخشش، فرد از محدوده «داشتن» به وسعت «بودن» قدم می‌گذارد.

زندگی در مراحل مختلفی جریان دارد: مرحله تلاش، مرحله ساختن، مرحله شکست و مرحله پیروزی. اما در میان این مراحل، «مرحله بخشش» جایگاهی ویژه دارد؛ مرحله‌ای که در آن انسان از انباشت به بخشش منتقل می‌شود. این مرحله الزاماً به ثروت گره نخورده است. حتی کسانی که دارایی اندکی دارند نیز می‌توانند ببخشند. گاه اندکی تشویق، آموزش رایگان یا صرف وقت برای گوش دادن به اندوه دیگران، ارزشمندتر از پول است.

بخشش، پیش از آنکه به میزان ثروت وابسته باشد، به وسعت قلب انسان بستگی دارد. بسیاری افراد بخشش را تا زمانی که «به اندازه کافی» داشته باشند به تعویق می‌اندازند؛ اما حقیقت آن است که «کافی» حد و مرزی ندارد. اگر امروز، زمانی که می‌توانیم، نبخشیم، چه تضمینی وجود دارد که فردا فرصت داشته باشیم؟

اکنون تنها زمانی است که در اختیار داریم. آینده وعده‌ای است و گذشته خاطره‌ای. بنابراین اگر می‌خواهیم اثری از خود بر جای بگذاریم، اکنون بهترین زمان برای آغاز است.

آنچه انسان را فراموش‌نشدنی می‌کند، ثروت او نیست، بلکه تأثیری است که بر زندگی دیگران می‌گذارد. شهرت نیکِ سخاوتمندان در تاریخ می‌درخشد؛ آنان که خود را فداکارانه وقف دیگران کرده‌اند. زمان بخشش، زمان بلوغ معنوی انسان است؛ زمانی که دل از ترسِ از دست دادن رها می‌شود و به رشدی عمیق اعتماد می‌کند: رشد آرامش، احترام و معنا در زندگی.

اگر آنچه امروز داریم فردا از دست برود، خردمندانه آن است که پیش از رفتنش، آن را در راهی نیک خرج کنیم. بیایید دارایی‌هایمان را در دل‌ها ثبت کنیم، نه فقط در دفترها.

بخشش هنر زندگی آگاهانه است؛ و چه زیبا خواهد بود اگر یکی از درخشان‌ترین لحظات زندگی‌مان، لحظه بخشیدن باشد.