از تاریکی به روشنایی

احساسات ضد مهاجرت؛ زخمی جهانی که غرب نیز در حال تعمیقق آن است (  در جهانی که به طور فزاینده‌ای از «کرامت انسانی» سخن گفته می‌شود، پدیده‌ای به نام احساسات ضد مهاجرت بی‌سروصدا در حال گسترش است. پدیده‌ای که نه تنها حقوق بشر را پایمال می‌کند، بلکه چهره ریاکارانه بسیاری از دولت‌ها، نهادها و حتی جوامع مدرن را نیز آشکار می‌کند.. سال‌هاست که رسانه‌ها و دولت‌های غربی از اروپا گرفته تا ایالات متحده و بسیاری از کشورهای دیگر خود را به عنوان قاضی و ناظر بر رفتار سایر کشورها معرفی می‌کنند. و با ژست‌های حقوق بشری، از کشورهایی مانند ایران به دلیل تبعیض علیه مهاجران، به ویژه افغان‌ها، انتقاد می‌کنند.  انتقادی که البته به جا و در بسیاری از موارد ضروری بود.  اما اکنون، احساسات ضد مهاجرتی در حال نهادینه شدن، قانونی شدن و حتی مشروعیت یافتن فراتر از مرزهای ما، در اروپا و ایالات متحده است. از برخی جهات، آنچه امروز در غرب اتفاق می‌افتد، آشکارتر و وحشیانه‌تر از سرکوب مهاجران در کشورهای غیردموکراتیک است.  ایالات متحده که زمانی نماد مهاجرت، تنوع فرهنگی و رویای زندگی بهتر بود، به کشوری تبدیل شد...

داستان‌های پنهان و دردهای خاموش در قلب تاریخ ایران در اعماق تاریخ ایران، روایت‌های پنهانی وجود دارد؛ داستان‌هایی از رنج، بی‌عدالتی و سکوت اجباری. اینها داستان افرادی است که زیر ظلم شکنجه ناپدید و فراموش شدند. این داستان واقعی یک کودک چهار ساله و خانواده‌اش است؛ خانواده‌ای که به جای امنیت و آرامش، در ترس و جهل نفس می‌کشیدند. داستانی از وجدان خاموش، خشم سرکوب‌شده و حقیقتی که هرگز فرصت فریاد زدن پیدا نکرد.  در این سطور، نگاهی به زندگی ساده و انسانی خانواده‌ای خواهیم داشت که تنها جرمشان داشتن وجدان بود. چهار سال بیشتر نداشتم که تاریکی ساواک بر کشور سایه افکنده بود. زندان را نمی‌شناختم و هرگز کلمه «ساواک» را نشنیده بودم. آن روز صبح، مادرم من و برادرم را که هفت ساله بود بیدار کرد و به جایی برد که بعداً فهمیدم ساواک نام دارد. پدرم ماه‌ها مفقود شده بود. هیچ خبری، هیچ نامه‌ای، هیچ نشانه‌ای از او نبود. تا اینکه روزی یکی از دوستانش به مادرم گفت که توسط ساواک دستگیر شده است. کورکورانه به سوی امید مادرم با دست خالی برایش غذا درست کرد و ما صبح زود به درب زندان ساواک رفتیم. بعد از ساعت‌ها انتظار،...

  ر یاکاری   چین :  اشک   تمساح  برای   فلسطین،   شکنجه   برای   اویغورها ) در جهانی که حقیقت زیر خاکستر سیاست دفن شده است، چین یکی از بزرگترین ریاکاری‌های دوران مدرن را به نمایش گذاشته است. تصاویر کمک‌های بشردوستانه آن به فلسطین را می‌توان امروز در تلویزیون دید. بسته‌هایی با پرچم چین، لوازم پزشکی و وعده‌هایی برای بازسازی غزه... اما در پشت این حرکت بشردوستانه، لکه‌ای تاریک و دردناک نهفته است: شکنجه و اردوگاه‌های غیرانسانی در سین کیانگ، جایی که میلیون‌ها مسلمان اویغور در سکوت جهان سرکوب می‌شوند. چین کشوری است که حتی به مسلمانان خود نیز رحم نمی‌کند. در کشوری که اسلام با افراط‌گرایی برابر دانسته می‌شود، کودکان از خانواده‌هایشان جدا می‌شوند تا "بازآموزی" شوند. قرآن ممنوع است، روزه گرفتن جرم است و ریش بلند یا حجاب گناهی نابخشودنی است. مساجد به طرز خشونت‌آمیزی تخریب شده‌اند، گنبدهای آنها فرو ریخته است. دیگر صدای اذان در خیابان‌های اویغور شنیده نمی‌شود. در عوض، دوربین‌های مداربسته، اردوگاه‌های کار اجباری و شکنجه‌گاه‌های مخفی، صدای خاموش میلیون‌ها نف...

سکوتی که بوی خون می دهد  ) در جهانی که هر روزش با خونریزی و آوارگی آغاز می‌شود، سکوت نهادهای بین‌المللی نه تنها کرکننده، بلکه شرم‌آور است. نهادهایی مانند سازمان ملل، یونیسف، دیده‌بان حقوق بشر و عفو بین‌الملل ظاهراً وظیفه دفاع از کرامت انسانی را بر عهده دارند؛ اما آیا این دفاع گزینشی نیست؟ آیا رنگ پوست، مذهب یا موقعیت جغرافیایی به معیارهایی برای ارزیابی «حق انسانیت» تبدیل شده‌اند؟ وقتی جنگ در اوکراین آغاز شد، جهان به پا خاست. سیاستمداران خود را مسلح کردند، رسانه‌ها شب و روز گزارش می‌دادند و نهادهای حقوق بشری بیانیه‌های پرشوری صادر کردند. با این حال، همین جهان در مواجهه با جنایات آشکار علیه مردم فلسطین، یمن، سوریه و سودان و همچنین علیه مهاجران افغان، آفریقایی و روهینگیا سکوت کرده است. گویی خون قربانی اگر سفید نباشد بی‌ارزش است؛ گویی اگر نامش «فاطمه» یا «علی» باشد، صدایش خاموش می‌شود. یونیسف در گزارش جهانی ۲۰۲۲ خود، صراحتاً هشدار داد که کودکان در مناطق جنگی مانند فلسطین، یمن، سودان و سوریه به طور جدی در معرض خطر مرگ، آوارگی، سوء تغذیه، بردگی و سربازگیری هستند. با این حال، همین گزارش ت...

تبعیضی دردناک و یک جرم انسانی  در  جهان ) در جهانی که مدام از حقوق بشر، عدالت و برابری صحبت می‌شود، تبعیض مانند زخمی باز بر بدن انسان باقی می‌ماند، گویی رنگ پوست، نژاد یا قومیت فرد، ارزیابی او را تعیین می‌کند؛ و درد برخی توجه رسانه‌ها و جهان را به خود جلب می‌کند، در حالی که فریادهای برخی دیگر در سکوت دفن می‌شود. این مقاله نگاهی اجمالی به این تبعیض دردناک ارائه می‌دهد. تبعیضی که نه تنها ناعادلانه است، بلکه جنایتی آشکار علیه بشریت نیز هست. به عنوان مثال: چرا رسانه‌ها وقتی یک آمریکایی، کانادایی یا اروپایی سفیدپوست در جایی از جهان به قتل می‌رسد، اینقدر سریع واکنش نشان می‌دهند و فریادی جهانی ایجاد می‌کنند؟ اما وقتی میلیون‌ها مسلمان به دلایل مختلف، از جمله جنگ، بمباران و خشونت سیستماتیک، جان خود را از دست می‌دهند، معمولاً صدای آنها در هیاهوی جهانی خفه می‌شود و تنها سکوتی سنگین این فاجعه را احاطه می‌کند؟ این تفاوت در دیدگاه و واکنش، نه تنها یک بی‌عدالتی ساده نیست، بلکه یک جنایت جدی علیه وجدان انسانی و حقوق بشر است. مطالعات سازمان‌های حقوق بشری مانند عفو بین‌الملل و دیده‌بان حقوق بشر ...

  دعای صلح و امید برای کودکان فلسطین . ای خداوند مهربان، تو که از رحمتت بهشت را آفریدی و از خشمت جهنم را بر پا کردی... در این شب‌های تیره و لبریز از اندوه، دست‌های کوچک کودکان فلسطین را بگیر؛ کودکانی که بی‌پناه، خاموش و خسته، زیر آوار و آسمانی آکنده از آتش هستند. ای پناهِ بی‌پناهان، به آن‌ها آرامش عطا کن، تن‌های لرزان و روح‌های شکسته‌شان را نگاه دار. ای خدای عشق، شعلهٔ امید را در دل‌هایشان برافروز؛ تا در میانهٔ تاریکی، نور را بیابند و باور کنند که هنوز جایی برای عدالت و مهربانی در این جهان باقی‌ست. ما با قلب‌هایی شکسته و چشمانی اشک‌بار دعا می‌کنیم برای فردایی که هیچ کودکی به جای لالایی، صدای بمب نشنود و به جای خواب، ترس را تجربه نکند آمین  

خدایا بگذار ببارد از رحمت تو   ای خدای صبور ستمدیدگان ، دعا می‌کنم  که  باران نه از ابرها، بلکه از عدالت، از صلح، از نور ببارد. بر زمینی که خون کودکان را نوشیده است، بر قلب‌هایی که در سکوت شکسته‌اند، بر سرهایی که بی‌دلیل خم شده‌اند. برای اشک‌هایی که خاموشند. برای دست‌هایی که دیگر جانی برای بالا بردن ندارند، برای کودکانی که هرگز کودکی را تجربه نکرده‌اند، برای زنان بارداری که صرفاً به دلیل ملیتشان شکنجه شده‌اند، برای مردانی که بغض هایشان را در خود را دفن کردند، برای کسانی که فقط می‌خواستند زندگی کنند اما به مرگ محکوم شدند... خدایا، بگذار از عدالت تو، از نور تو، از رحمت تو ببارد... نه فقط باران، بلکه آرامشی بر قلب‌های ستمدیدگان،  انتقام از ستمگران، از کسانی که خندیدند در حالی که ما گریه می‌کردیم، از کسانی که نان را از دهان گرسنگان دزدیدند، از  کسانی که آتش  را در گهواره‌ها انداختند از کسانی  که  انسان‌ها را در حال گشنگی  را به رگبار بستند... باشد که آنها نیز طعم آتشی را که خود افروخته‌اند، بی‌بازگشت بچشند. خدایا، بگذار از عدالت تو، از نور تو، از...

. .دین آینه‌ای از حقیقت است؛ اما جهل  آن را وارونه می‌کند در جهانی که به نام دین جنگ‌ها در می‌گیرد، به نام خدا خون ریخته می‌شود و به نام پیامبران مردم از خانه‌هایشان رانده می‌شوند، باید از خود بپرسیم: آیا مشکل از دین است؟ یا از تفسیرهای نادرست و جاهلانه آن؟ بسیاری، وقتی ظلم و ستم دولت یا یک گروه مذهبی را می‌بینند، به دین روی می‌آورند و آن را سرزنش می‌کنند. اما حقیقت، همانطور که مؤمنان، روشن و آگاه می‌دانند، این است: مشکل از دین نیست؛ از جهل است. ایمان واقعی به یک دین محدود نمی‌شود. من خودم هرگز یک مسلمان را در کنار یک مؤمن قرار نمی‌دهم. زیرا یک مؤمن، فراتر از نام‌ها و ادیان، در قلب هر انسانی که به حقیقت، عدالت، صداقت و رحمت ایمان دارد، می‌تپد. یک مؤمن می‌تواند مسلمان، مسیحی، یهودی، زرتشتی یا حتی فردی ناشناس در یک قبیله دورافتاده باشد، اما اگر قلبش پاک، اعمالش نیک و نیتش درست باشد، در نزد خداوند عزیز و محترم است..  قرآن نیز می‌فرماید: إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَالَّذِينَ هَادُوا وَالنَّصَارَىٰ وَالصَّابِئِينَ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَعَمِلَ صَالِحًا... بی‌گمان...

نسل‌کشی فلسطینیان چرا جهانی که مدام از حقوق بشر سخن می‌گوید، در برابر کشتار و ستم گسترده فلسطینیان سکوت کرده است؟ چرا صدای مردم فلسطین که سال‌ها تحت فشار و خشونت بوده‌اند و اکنون در شرایط بسیار سختی زندگی می‌کنند، در میان این همه سخنرانی‌ها و شعارهای بزرگ در مورد حقوق بشر، خاموش است؟   قتل عام فلسطینیان نه تنها یک فاجعه انسانی، بلکه یک شکست بزرگ برای همه مردم دنیاست. این سکوت ممکن است به دلیل منافع ملی و مسائل سیاسی باشد، اما اساساً، گواهی بر عدم اراده و شجاعت برای ایستادن در کنار مظلومان است. .
حتی سازمان‌هایی که ادعای حمایت از حقوق بشر را دارند، یا در کنار ظالمان هستند یا در واقع ناتوان و بیشتر شبیه عروسک‌هایی هستند .که نقش بازی می‌کنند و هیچ تأثیری بر واقعیت تلخ ندارند .
برخی رسانه‌ها، مانند الجزیره و انترنشنال بین‌المللی ، بارها در مورد این مسائل گزارش داده‌اند و به فلسطینیان کمک کرده‌اند. امامتأسفانه، این صداها گاهی در مواجهه با تحولات سیاسی و اقتصادی گسترده‌تر، خاموش یا ناپدید می‌شوند.
 نکته کلیدی اما این است که اسرائیل به تنهایی به اندازه کافی قدرتمند نیست که بدون حمایت، رضا...

د روغ گاهی پناهگاه می شود. ) دروغ‌ها گاهی حتی پناهگاهی برای روح خسته‌ی انسان هستند. در جهانی که حقیقت بوی خون می‌دهد؛ کودکان فروخته می‌شوند، آزادی کشته می‌شود، و عدالت تنها کلمه‌ای فراموش‌شده در قطعنامه‌هاست. مردم به دروغ پناه می‌برند؛ نه از روی جهل، بلکه از روی خستگی. چون دروغ‌ها رنگارنگ و براق هستند، وعده‌ی خوشبختی می‌دهند. موقتاً درد را ساکت می‌کنند. در حالی که حقیقت، برهنه و سرد، با چهره‌ای تلخ در گوشه‌ای ایستاده است. کمتر کسی جرأت می‌کند به آن نگاه کند. به همین دلیل، مردم گاهی اوقات برای زنده ماندن خود را به خواب می‌زنند، که گاهی این خواب چیزی بیش از یک "دروغ" نیست. دروغی تا روح بتواند کمی بیشتر دوام بیاورد.، شاید سپیده دم نزدیک باشد. زیرا دروغ‌ها مرهمی خیالی برای زخم‌های روح هستند. اما فراموش نکنیم: دروغ، در زندگی روزمره ، هر چقدر هم که آرامش‌بخش باشد، موقتی و فریبنده است. اعتماد را از بین می‌برد و ردی از روابط شکسته و قلب‌های شکسته به جا می‌گذارد. و این حجابی است بر حقیقت. کاش دنیا آنقدر شفاف و عادلانه بود که مردم برای زنده ماندن نیز مجبور به دروغ گفتن نبودند.

  سکوت و‌ همدستی در جنایت در این مقالهٔ چندبخشی، می‌خواهم توجه شما را به زوایای پنهانی جلب کنم که نشان می‌دهند چگونه احزاب سیاسی، دولت‌ها و بازیگران صحنهٔ جهانی، با بی‌عملی و گاه با غفلتی عامدانه، مردم فلسطین را به سوی مرگ سوق می‌دهند. ما با یک مسئلهٔ صرفاً سیاسی مواجه نیستیم. آنچه در فلسطین می‌گذرد، به‌روشنی به بحران اخلاقی و فروپاشی وجدان جهانی بدل شده است. اکنون دیگر باید از خود بپرسیم: چرا فلسطین دیگر یک موضوع سیاسی نیست؟ چون سیاست مدت‌هاست از این میدان عقب‌نشینی کرده و جای خود را به بی‌تفاوتی، معامله‌گری و ریاکاری داده است  ،  آری فلسطین   دیگر   یک   مسئله   سیاسی   نیست؛  بلکه صرفاً یک گور دسته‌جمعی است.  گوری   که   جهان     با لبخندهای دیپلماتیک ،  جلسات بی‌معنی و سکوت شرم‌آور سازمان‌های حقوق بشر، که. باعث  شده هر روز خاک بیشتری روی آن انباشته ‌شود. اما این خاک بوی خون می‌دهد؛ بوی گوشت سوخته کودکان، بوی نان خشک در دستان لرزان مادران و بوی فریب. این همان نانی است که اسرائیل توزیع می‌کند تا فل...

وقتی   کودکی   برای   سیر   کردن   شکم   خانواده   فروخته   شود،تمام   شعارها   بی‌معنی   می‌مانند ! افغانستان، کشوری با تاریخ پرتلاطم، اکنون در چرخه‌ای مرگبار از فقر، بی‌ثباتی و افراط‌گرایی گرفتار شده است. در همین حال، کودکان بی‌صدا و درمانده به کالاهایی در بازارهای تاریک قاچاق انسان تبدیل شده‌اند. فقر دیگر فقط یک بحران اقتصادی نیست؛ بلکه به هیولایی تبدیل شده است که جسم و روح یک ملت را می‌بلعد. وقتی دولتی وجود ندارد، نهادهای بین‌المللی ساکت می‌مانند و مرزها به دیوارهای بی‌تفاوتی تبدیل می‌شوند، تنها چیزی که باقی می‌ماند رنج خاموش یک ملت است. این مقاله روایتی از چیزی است که جهان نمی‌بیند یا نمی‌خواهد ببیند. پس از بازگشت طالبان، افغانستان به سرعت در گرسنگی و بیکاری فرو رفت. در بسیاری از استان‌ها، خانواده‌ها حتی نمی‌توانند شام بخورند. اما وقتی نان در خانه نیست، مادری مجبور می‌شود دختر هشت ساله خود را به ازای چند میلیون افغانی به یک مرد پنجاه ساله بدهد؛ نه از روی ظلم، بلکه از روی گرسنگی. فروش کودکان در افغانستان دیگر خبر تکان‌دهنده‌ای ن...

دولت غارتگر آذربایجان جمهوری آذربایجان کشوری است با ثروت‌های طبیعی فراوان موقعیت جغرافیایی حساس و دولتی که ادعای اسلامی بودن دارد.. اما وقتی به عمق زندگی روزمره مردم این کشور نگاه می‌کنی، واقعیت دیگری نمایان می‌شود؛ واقعیتی که کمتر کسی جرئت بیانش را دارد. . دولت آذربایجان به ظاهر اسلامی، اما نه خود ریشه‌ای در دین دارد و نه مردمش رابطه‌ای واقعی با دین می‌بینند.  دین در این کشور تبدیل شده به ابزاری سیاسی، پوسته‌ای برای پوشاندن چهره‌ای بی‌رحم و ظالم که همه دارایی‌ها و حقوق مردم را به نام خود مصادره می‌کند.   حکومتی که مال مردم را به جیب خود می ریزد، درست مانند بازی ،   ،آری دولت آذربایجان، درست مثل یک بازی  «monopoly» است؛ نمایشی زیبا و فریبنده اما در باطن دزد و غارتگری که هر چیزی را که مردم دارند، به زور و یا به نفع خود برمی‌دارد.  از کوچک‌ترین سرمایه‌های مردمی مثل هتل، خانه، زمین گرفته تا حقوق اولیه زندگی، هیچ چیز برای مردم باقی نمی‌ماند.  مردم به خاطر ترس، فشار و بی‌امیدی نمی‌توانند در برابر این غارت مقاومت کنند. پولی که در دست مردم است، سرانجام دوباره...

حکایت خون و نقاب در دنیای امروز، رهبران سیاسی بیش از هر زمان دیگری به تصویر عمومی و کنترل متکی هستند. رجب طیب اردوغان، رئیس جمهور ترکیه، نمونه بارز این روند است؛ سیاستمداری که سال‌هاست خود را به عنوان یک مسلمان درستکار، قهرمان مظلومان و ناجی ملت ترکیه در برابر توطئه‌های خارجی به تصویر کشیده است. اما در پشت این ظاهر فریبنده، واقعیت‌های تلخی نهفته است. در پشت شعارهای مذهبی و ادعاهای پوپولیستی، اردوغان ساختار قدرتی ساخته است که در آن سرکوب، تبعیض قومی و دخالت در فرآیندهای دموکراتیک به امری عادی تبدیل شده است. کردها، یکی از بزرگترین اقلیت‌های قومی ترکیه، مدت‌هاست که قربانی این سیستم سیاسی تبعیض‌آمیز بوده‌اند. از سرکوب نیروهای سیاسی کرد گرفته تا حملات نظامی به مناطق کردنشین در سوریه و عراق، سیاست‌های اردوغان بر بی‌اعتمادی، خشونت و به حاشیه راندن بنا شده است. این مقاله تلاشی است برای نگاهی عمیق‌تر به تناقضات رفتاری اردوغان، اثرات مخرب سیاست‌های او بر مردم کرد و فریبکاری پنهان...