مرزی درونی برای انسان ماندن

 مرزی درونی برای انسان ماندن

نویسنده: گویا روشن ( گویا آیدین)

در دنیایی که قضاوت و تحقیر خیلی سریع اتفاق می‌افتد، انسان بودن دشوار است. بسیاری از ما نقص‌های دیگران را برجسته می‌کنیم و از نقص‌های خودمان غافل می‌مانیم. اما چه می‌شد اگر قبل از هر قضاوتی، به درون خود نگاه می‌کردیم؟ چه می‌شد اگر به ما یادآوری می‌شد که نقص‌ها و گناهان ما ممکن است از همه بزرگتر باشد؟

این مقاله تجربه‌ای از یک سبک زندگی است: روشی که سال‌ها با آن زندگی کرده‌ام و مسیر من را روشن نگه داشته است.

سال‌هاست که وقتی وارد جمعی می‌شوم، قبل از اینکه به نقص‌های دیگری فکر کنم، با خودم می‌گویم: شاید نقص‌ها و گناهان من از همه بزرگتر باشد. نه برای تحقیر خودم یا از روی ترس؛ بلکه برای جلوگیری از پا گذاشتن روی مرزی که قضاوت، تحقیر یا تبعیض نامیده می‌شود.

این یادآوری درونی مرا از زندگی دور یا ناامید نکرده است؛ بلکه چراغی بوده که مسیر من را روشن نگه داشته است. با این دیدگاه، توانسته‌ام بدون قضاوت یا برتری با دیگران برخورد کنم و در عین حال خودم را حفظ کنم.

بیشتر مردم عیب‌های خود را نمی‌بینند و عیب‌های دیگران را برجسته می‌کنند؛ این نه از روی بدخواهی یا ضعف، بلکه نتیجه ترس و محافظه‌کاری روانی است. اما دیدن عیب‌های خود، بدون خود-انکاری، یکی از خالص‌ترین تمرین‌های اخلاقی است؛ تمرینی که قلب را روشن می‌کند و ذهن را از تبعیض و تحقیر دور نگه می‌دارد. توانایی دیدن عیب‌های خود، بدون قضاوت دیگران، به ما اجازه می‌دهد آرام، صادق و متعادل باشیم.

من همیشه این مرز را درونی کرده‌ام: چون ممکن است اشتباه کنم، حق ندارم عیب‌های دیگری را برجسته یا محکوم کنم. این نه سکوت از روی ترس است و نه فروتنی نمایشی؛ بلکه یک قطب‌نمای اخلاقی است که راه را روشن می‌کند. چنین نگرشی در جهانی که قضاوت و تحقیر رایج شده است، نادر و ارزشمند است. و شاید بزرگترین نکته این باشد که این دیدگاه نه فرد را منزوی می‌کند و نه او را از آرامش محروم می‌کند؛ بلکه زندگی را صادقانه، ساده و انسانی می‌کند. در دنیایی که خطاهای دیگران بهانه‌ای برای برتری می‌شود، مراقبت از خود و دوری از قضاوت، نوعی هنر زندگی است. این روش ممکن است ساده به نظر برسد، اما نیاز به تمرین روزانه، خودآگاهی و شجاعت دارد. نتیجه، فردی است که خوب می‌ماند، کمتر به دیگران آسیب می‌رساند و با خود در صلح زندگی می‌کند.

زندگی با چنین مرزی نه محدودیت است و نه بار؛ بلکه مسیر آزادی، صداقت و انسانیت است. وقتی قبل از قضاوت دیگران، خطاهای خود را می‌بینیم، نه تنها از آسیب رساندن به دیگران جلوگیری می‌کنیم، بلکه خود را در امنیت اخلاقی نگه می‌داریم. این مسیر، مسیر صلح و خوبی است؛ مسیر زندگی با وجدان، فروتنی و احترام به دیگران و در نهایت، مسیر انسان بودن همین است.