خیانت آشنا —- نویسنده گویا روشن

خیانت آشنا.

من از بیگانگان هرگز ننالم ، که با من هر چه کرد، آن آشنا کرد…

مطلبم را با این ضرب المثل شروع می کنم.

چرا که ، درد من دیدن خنجرهایی است که از آستین آشنا بیرون کشیده می‌شوند.. .

 در جهانی که نام اسلام را یدک می‌کشد، مردمی هستند که بی‌خانمان، گرسنه، آواره و زیر پرچم اسلام قتل عام می‌شوند. بنابراین قبل از اینکه از غرب شکایت کنم، قبل از اینکه انگشت اتهام را به سمت صهیونیسم و ​​امپریالیسم نشانه بگیرم، از سکوت، خیانت و بی‌عملی جهان اسلام صحبت خواهم کرد. زیرا که با من هر چه کرد، آن آشنا کرد... و این اعتراف تلخ آغاز روایت من است.

در این میان، نمونه‌های دردناک و افشاگرانه‌ای وجود دارد که چهره واقعی جهان اسلام را به وضوح نشان می‌دهد. فلسطین، سودان، روهینگیا، یمن و افغانستان پنج نمونه برجسته از مردمی هستند که قربانی شعارهای پوچ، سیاست‌های بی‌وجدان و خیانت آشکار شده‌اند. آنها آینه‌هایی هستند که نه دشمنان خارجی، بلکه بی‌تفاوتی برادران مسلمان خود را منعکس می‌کنند.

یکی از بارزترین نمونه‌هایی که چهره واقعی جهان اسلام را آشکار می‌کند، فلسطین است. بسیاری از کشورهای اسلامی سال‌هاست که از گروه‌هایی مانند حماس حمایت مالی و نظامی می‌کنند، اما در عمل، این حمایت نه تنها به مردم بی‌دفاع فلسطین کمکی نکرده، بلکه جز بمباران، آوارگی، قتل عام و تحریم‌های خردکننده چیزی برای مردم فلسطین به ارمغان نیاورده است.

در حالی که مردم غزه مورد حمله قرار گرفته‌اند، همان کشورهایی که زمانی شعار حمایت می‌دادند، اکنون در سکوت نظاره‌گر هستند. حتی کشورهایی مانند مصر که با غزه هم‌مرز هستند، نه تنها به فلسطینیان کمکی نکرده‌اند، بلکه با بستن گذرگاه رفح و ساخت دیوار در محاصره مرگبار اسرائیل صهیونیستی، عملاً آنها را رها کرده‌اند. این تناقض آشکار بین «ادعاها» و «عمل‌ها» تنها رنج ملت‌های مظلوم را تشدید کرده و مشروعیت اخلاقی کشورهای مسلمان را زیر سوال برده است.

یمن: مردم یمن نیز سال‌هاست که زیر آوار جنگ تحمیلی که با چراغ سبز و حمایت مالی و نظامی برخی از کشورهای اسلامی شعله‌ور شد، زندگی می‌کنند. فقر، گرسنگی، بیماری و ناامنی از ویژگی‌های امروز یمن است. صدها هزار کودک یمنی از گرسنگی جان باخته‌اند و جهان اسلام در برابر این فاجعه انسانی سکوت کرده است.

نسل‌کشی خاموش روهینگیا:

در جهانی پر از بحران‌های ساختگی و سیاست‌های فرصت‌طلبانه، تراژدی روهینگیا یکی از تاریک‌ترین نقاط تاریخ مدرن است. مردمی بی‌سرزمین، بی‌دولت و بی‌خانمان، مسلمانانی که دهه‌هاست در میانمار مورد شکنجه، تجاوز، قتل عام و پاکسازی قومی قرار گرفته‌اند. در برابر چشمان جهانیان، صدها هزار نفر از خانه‌های خود رانده شده و به اردوگاه‌های پناهندگان در بنگلادش و جاهای دیگر منتقل شدند، در حالی که جهان اسلام نظاره‌گر بود.

قتل عام در سودان،

 جنگ داخلی سودان به یکی از بزرگترین و وحشیانه‌ترین فجایع انسانی جهان و بزرگترین بحران آوارگی داخلی جهان تبدیل شده است. میلیون‌ها نفر با قحطی، حملات پهپادی و پاکسازی قومی روبرو هستند. در همین حال، واکنش کشورهای مسلمان با انتقادات جدی روبرو شده است. بسیاری از دولت‌های اسلامی در مورد این بحران سکوت کرده‌اند و در حالی که سازمان‌های کمک‌رسانی بین‌المللی هشدار می‌دهند، برخی از کشورهای ثروتمند منطقه نه تنها در متوقف کردن جنگ کمکی نکرده‌اند، بلکه با ارائه سلاح و منابع، مستقیماً به طولانی شدن این درگیری ویرانگر کمک می‌کنند.  

افغانستان. پس از دهه‌ها جنگ و اشغال، افغانستان نیز با یک کشور عقب‌مانده و فقر گسترده دست و پنجه نرم می‌کند. کشورهای مسلمانی که می‌توانستند به پناهندگان افغان پناه دهند، اغلب آنها را طرد، تحقیر یا بازگردانده‌اند.

سوال من این است: کشورهای مسلمان در این مدت چه کرده‌اند؟ آیا فریادهای آنها را شنیده‌اند؟

آیا درهای خود را به روی این مسلمانان مظلوم باز کرده‌اند؟

آیا کشورهای ظالم را تحریم کرده و برای مقابله با آنها روابط خود را با آنها قطع کرده‌اند؟

آیا سفارتخانه‌های خود را بسته‌اند؟

جهان اسلام فراتر از چند بیانیه سیاسی، عکس‌های یادگاری و کمک‌های محدود چه کاری انجام داده است؟

آنها به سادگی سکوت کرده‌اند. کشورهای ثروتمند عربی

میلیاردها دلار برای سلاح و ساختمان‌های بلند خرج می‌کنند، اما از اسکان این افراد در کشورهای خود خودداری کرده‌اند.

بنابراین، اگر خود جهان اسلام نسبت به رنج مسلمانان بی‌تفاوت باشد، چگونه می‌توانیم از غرب انتظار شفقت و کمک داشته باشیم؟ چگونه می‌توانیم از آمریکا و اسرائیل انتظار داشته باشیم که به حقوق بشر احترام بگذارند در حالی که خودمان به سینه برادرانمان خنجر می‌زنیم؟