گناه سکوت: وقتی حقوق بشر خواب است. نویسنده: گویا روشن

 

گناه سکوت: وقتی حقوق بشر خواب است

انسان بودن چیزی بیش از داشتن دو دست و دو پا است. انسان بودن یعنی درد دیگران را حس کردن، حتی اگر آنها را نشناسیم. یعنی وقتی می‌دانیم کسی رنج می‌کشد، سکوت نکنیم. و حقیقت را پنهان نکنیم، حتی اگر برایمان گران تمام شود.

گاهی اوقات ما هرگز کسی را حضوری ملاقات نکرده‌ایم، اما وقتی می‌شنویم که با او ناعادلانه رفتار شده است، قلبمان می‌شکند. این همدلی، صرف نظر از ملیت، مذهب یا مرز، نشانه‌ای از زنده بودن انسانیت است. اگر قلب‌های ما هنوز به رنج دیگران واکنش نشان می‌دهند، پس ما هنوز انسان هستیم، حتی اگر جهان به آن انسانیت پشت کرده باشد.

با این حال، برخی از نهادهای حقوق بشر، که باید نگهبانان عدالت باشند، به اندازه کافی به رنج عظیم مردم پاسخ نمی‌دهند. این جهل نیست؛ بلکه یک انتخاب است. انتخابی در مورد اینکه کدام بحران‌ها را می‌بینیم و کدام را نادیده می‌گیریم. کدام قربانیان را به خط مقدم می‌آوریم و کدام را به حاشیه می‌رانیم.

برای مثال، وقتی قانونی در افغانستان تصویب می‌شود که عملاً خشونت علیه زنان و دختران را قانونی می‌کند. وقتی کودکان در یمن از گرسنگی می‌میرند. وقتی اقلیت‌ها در میانمار به دلیل هویتشان قتل عام می‌شوند. وقتی فلسطینی‌ها سال‌هاست که زیر آتش دشمن جان خود را از دست می‌دهند. وقتی جنگ و خشونت در سودان جان انسان‌ها را می‌گیرد. وقتی مردم ایران قربانی دسیسه‌های شوم صهیونیسم و ​​امپریالیسم می‌شوند و وقتی مردم در سراسر جهان مورد ظلم قرار می‌گیرند.

و وقتی سکوت عمیق در مواجهه با چنین رنجی حاکم می‌شود، این سکوت دیگر یک اشتباه موقت نیست. بلکه بخشی از سیستم می‌شود. سکوت ساختاری نوعی همدستی است. کسانی که در مواجهه با بی‌عدالتی که از آن آگاه هستند سکوت می‌کنند، ناخودآگاه به تداوم آن کمک می‌کنند. سکوت فرار از مسئولیت است.

گاهی اوقات هشدارها کافی نیستند. زیرا دانش به تنهایی مهم نیست. آنچه مهم است اراده برای تغییر است. سکوت در مواجهه با ظلم یک انتخاب اخلاقی است. انتخابی که آسایش شخصی را بر کرامت انسانی اولویت می‌دهد.

حقوق بشر  باید صدای قربانیان باشید تا هیچ مقامی نتواند آنها را نادیده بگیرد.

سکوت  در برابر ظلم نه تنها فلج کننده است، بلکه غیراخلاقی نیز هست. درد وقتی دیده می‌شود اما جدی گرفته نمی‌شود، عمیق‌تر می‌شود. اگر حقوق بشر واقعاً جهانی است، باید به طور مساوی برای همه مردم در همه جا اعمال شود، نه به صورت گزینشی، نه تبعیض‌آمیز و نه مطابق با منافع قدرتمندان.

سازمان‌های بزرگ حقوق بشر وظیفه دارند حقیقت را بگویند. اگر آنها به عدالت متعهد هستند، نباید اجازه دهند که درگیر امتیازات سیاسی و بازی‌های قدرت شوند. گزارش دادن به تنهایی کافی نیست.