از تاریکی به روشنایی گویا روشن

😁😀وقتی تقویم دست همسایه است تا همین اواخر، سیاست کانادا بیشتر شبیه یک بازی اسکیت روی یخ بود: پرتنش، اما با قوانین عمدتاً ثابت. مردم صورتحساب‌های خود را  به موقع پرداخت می‌کردند، در مورد آب و هوا صحبت  می‌کردند .و اگر از دولت ناراضی بودند، حداقل می‌دانستند که استراتژیی  آن چیست.  تا ناگهان، از آن سوی مرز، هر روز نامی مانند پیش‌بینی آب و هوا ظاهر می‌شد: دونالد ترامپ. 😳 هر روز صبح، قبل از اینکه قهوه دم بکشد، هوا پر از بوی "برنامه‌های جدید" بود؛ تا ظهر، برنامه‌ها دوباره تغییر کرده بودند؛ تا عصر، همه می‌پرسیدند: "چه اتفاقی قرار است بیفتد؟"😀 نکته جالب این است ؛ که سیاستمداران کانادایی متوجه شدند که با یک پدیده طبیعی روبرو هستند: ترکیبی از طوفان، رعد و برق و پوشش زنده تلویزیونی. هر چه بیشتر تجزیه و تحلیل می‌کردند، گیج‌تر می‌شدند: آیا باید از چتر استفاده کنند یا پاپ کورن بخورند؟😅😂 در همین حال، مارک کارنی ظاهر شد، ظاهراً برای تسویه حساب‌های قدیمی، پاک کردن گرد و غبار ، و این که  به همه اطمینان بدهد: «نگران نباشند، ساختمان‌ها  هنوز سر جایشان  هستند.» ...

دنیا در تقویم او؛ سیاستمداران خسته، جهان در صف هستند سیاست، خنده و خرید جهانی   . هر کسی که فکر می‌کند  جهان صرفاً با قوانین خشک دیپلماتیک می‌چرخد، باید نگاه دقیق‌تری به مانورهای دونالد ترامپ بیندازد. ناگهان، جهان شبیه تقویمی روی میز او شده است؛ هر روز یک کشور متفاوت، هر کدام امیدوارند که کشور بعدی باشند.  شنبه؟ تبریک، اروپا! برای مذاکره مجدد، تعدیل مجدد و احتمالاً یک شوک دیگر آماده باشید. یکشنبه؟ خاورمیانه عزیز، موضوعات تغییر کرده‌اند. دیروز درباره چیز دیگری صحبت کردیم، امروز چیز جدیدی داریم. دوشنبه؟ آسیا، ماشین حساب خود را باز کنید. اگر اعداد توجه شما را جلب نمی‌کنند، پس هنوز کل داستان منتشر نشده است. سه‌شنبه؟ کانادا، نگران نباشید... ما فقط با دقت بیشتری اوضاع را زیر نظر داریم. چهارشنبه؟ واشنگتن. اخبار فوری، تحلیل‌های فوری، جنجال‌های فوری. آیا اصلاً زمانی برای استراحت و‌نفس کشیدن وجود دارد؟ پنجشنبه و جمعه؟ رسانه‌ها آماده‌اند؛ نمایش باید ادامه یابد. این روش دشوار نیست: کمی فشار، چند توییت، کمی مذاکره، و ناگهان تمام دنیا نفسش را حبس می‌کند. حتی نوشیدن قهوه صبح قبل از چک ک...

  مهاباد، خانه قلب من مهاباد فقط شهری نیست که روی نقشه وجود داشته باشد؛ با ریتم ملایم قلب من می‌تپد. هر کوچه خاطره‌ای را در خود جای داده، هر صبح نوری تازه به ارمغان می‌آورد و هر عصر خاطرات شیرینی را زمزمه می‌کند. مهاباد برای من فقط یک نام نیست ، بلکه یک حس است... حسی از خاک، از صدا، از عشق. این خانه با روح من گره خورده است. اگرچه خاطرات تلخی را  نیز به همراه دارد، اما زیبایی آن در ذهنم زنده‌تر از همیشه باقی مانده است. هنوز می‌توانم صدای مادرم را بشنوم که در کوچه طنین‌انداز می‌شود، بوی غذایی را که هیچ کس دیگری نمی‌تواند به همان روش بپزد، صدای برادرانم، خنده کودکان و بازی‌های بی‌خیال آنها را بشنوم. این مهاباد من است. هر خیابان و هر کوچه باریک پر از خاطرات ناب و ساده است: بازی‌هایی که تا پاسی از شب ادامه داشت، مادرم مرا به خانه صدا می‌زد و دستی که به آرامی گرد و غبار را از صورتم پاک می‌کند. حتی اکنون، وقتی چشمانم را می‌بندم، هنوز هم می‌توانم آن صدا را بشنوم ، نرم، مهربان و پر از آرامش.  با نزدیک شدن به عید، خانه جان می‌گرفت. خورشید هنوز طلوع نکرده بود، اما چراغ‌های آشپزخانه ...

  گناه سکوت: وقتی حقوق بشر خواب است انسان بودن صرفاً داشتن دو دست و دو پا نیست. انسان بودن به معنای توانایی احساس درد دیگری است، حتی اگر او را نشناسیم. یعنی وقتی می‌دانیم کسی رنج می‌کشد، سکوت نمی‌کنیم. به معنای پنهان نکردن حقیقت است، حتی وقتی پرهزینه باشد. زمان‌هایی هست که هرگز کسی را حضوری ملاقات نکرده‌ایم، اما وقتی با او ناعادلانه رفتار می‌شود، احساس دلشکستگی می‌کنیم. این همدلی، صرف نظر از ملیت، مذهب یا مرز، نشانه‌ای از زنده بودن انسانیت است. اگر قلب‌های ما هنوز به رنج دیگران واکنش نشان می‌دهند، پس ما هنوز انسان هستیم، حتی اگر جهان به آن انسانیت پشت کرده باشد. با این حال، برخی از نهادهای حقوق بشر، که قرار است نگهبانان عدالت باشند، به اندازه کافی به رنج گسترده مردم واکنش نشان نمی‌دهند. این جهل نیست؛ بلکه یک انتخاب است. انتخابی در مورد اینکه کدام بحران‌ها را ببینیم و کدام را نادیده بگیریم. کدام قربانیان را برجسته کنیم و کدام را به حاشیه برانیم. برای مثال، وقتی قانونی در افغانستان تصویب می‌شود که عملاً خشونت علیه زنان و دختران را قانونی می‌کند. وقتی کودکان در یمن از گرسنگی می‌میرند....

  کفشی که یک سال دوام می‌آورد انسان‌ها موجوداتی هستند که با برنامه‌ها و ترتیبات هدایت می‌شوند‌. زندگی روزمره ما پر از «بعداً»، «سال بعد»، «وقتی زمانش برسد» و «برای احتیاط» است. ما آینده را بدیهی می‌دانیم؛ در واقع، آنقدر مطمئن که برای آن خانه می‌سازیم، بیمه نامه می‌گیریم و قول و قرار می‌گذاریم. با این حال، در لبه همه این قطعیت‌ها، مرگ قرار دارد؛ نه به عنوان یک اتفاق خارق‌العاده، بلکه به عنوان یک حقیقت ثابت که با لبخندی سرد به این منظره نگاه می‌کند.  تصویر مردی که کفش خود را به کفاش می‌دهد و می‌گوید: «آن راطوری    تعمیر کن تا یک سال دوام بیاورد»، ساده اما عمیق است.  این عبارت جوهره ذهن انسان را به تصویر می‌کشد، ذهنی که بقا را بدیهی می‌داند. این عبارت نه از روی غرور، بلکه از روی عادت بیان می‌شود. ما عادت داریم زندگی را بدیهی بدانیم. ما عادت داریم بدن خود را بادوام‌تر از چیزهایی که می‌پوشیم بدانیم. با این حال، طنز تلخ زندگی دقیقاً در اینجا نهفته است: کفش یک سال دوام می‌آورد، اما صاحبش حتی یک روز هم دوام نمی‌آورد.   در این روایت، مرگ فریاد نمی‌زند، تهدید نمی‌کند...

چرا دموکراسی در پاکستان همیشه نیمه‌کاره است؟ علیرغم هیاهوی انتخاباتی، دموکراسی در پاکستان هرگز به یک نظام پایدار و شفاف تبدیل نشده است. آنچه در هفت دهه گذشته شاهد آن بوده‌ایم، نه استقرار حاکمیت مردمی، بلکه چرخه‌ای معیوب از دولت‌های غیرنظامی کوتاه‌مدت، مداخلات نظامی آشکار و پنهان، و بی‌اعتمادی عمیق عمومی به سیاست بوده است. مشکل اصلی در پاکستان فقدان انتخابات نیست، بلکه ساختاری است که مانع از قرار گرفتن واقعی قدرت در دست مردم می‌شود. پاکستان از همان آغاز تأسیس با بحران شکل گرفت. استقلال شتاب‌زده، خشونت گسترده، جابه‌جایی میلیون‌ها پناهنده و درگیری مداوم با هند، دولتی شکننده و امنیت‌محور را پدید آورد. در چنین زمینه‌ای، توسعه نهادهای دموکراتیک به حاشیه رانده شد و «کنترل» جایگزین «پاسخگویی» گردید. برخلاف بسیاری از کشورها، دولت در پاکستان پیش از جامعه شکل گرفت. جامعه‌ای تکه‌تکه، احزاب سیاسی ضعیف و فقدان فرهنگ مشارکت سیاسی سبب شد دموکراسی بیشتر به یک وعده توخالی شباهت داشته باشد تا یک واقعیت زنده و نهادینه. مرگ زودهنگام محمدعلی جناح، نه فقط فقدان یک رهبر، بلکه خلأ نهادسازی سیاسی را برجسته کرد....

  بی‌عدالتی‌های مداوم علیه بومیان کانادا تاریخ بشر با سلطه، ظلم و آوارگی مشخص شده است. بسیاری از مردم در طول تاریخ بی‌عدالتی و نابرابری را تجربه کرده‌اند و این تجربیات اغلب پذیرفته شده    یا جبران شده‌اند. با این حال، برای برخی، این بی‌عدالتی‌ها همچنان ادامه دارد. یکی از این گروه‌ها، بومیان کانادا هستند که هنوز از این ظلم رنج می‌برند. پیامدهای ساختاری بی‌عدالتی‌های تاریخی همچنان بر زندگی روزمره آنها تأثیر می‌گذارد. بومیان کانادا همچنان در معرض تبعیض هستند. به عنوان مثال، وقتی بیمار می‌شوند، اغلب به "نوشیدن بیش از حد الکل" متهم می‌شوند و درمان آنها به تأخیر می‌افتد. فرصت‌های برابر در محل کار و دانشگاه‌ها محدود است و صدای آنها به ندرت شنیده می‌شود. حتی تعطیلاتی که به نام آنها نامگذاری شده است، نشان دهنده احترام واقعی به زندگی روزمره آنها نیست. در برخی از مناطق کانادا، بومیان هنوز به آب آشامیدنی تمیز دسترسی ندارند. وضعیت زنان نیز دردناک است: برخی بدون رضایت خود تحت اقدامات دائمی مانند عقیم‌سازی در بیمارستان‌ها قرار می‌گیرند. این شیوه‌ها نه تنها غیرقانونی هستند، بلکه نشان‌دهن...