از تاریکی به روشنایی گویا روشن

  مرزی درونی برای انسان ماندن نویسنده: گویا روشن ( گویا آیدین ) در دنیایی که قضاوت و تحقیر خیلی سریع اتفاق می‌افتد، انسان بودن دشوار است. بسیاری از ما نقص‌های دیگران را برجسته می‌کنیم و از نقص‌های خودمان غافل می‌مانیم. اما چه می‌شد اگر قبل از هر قضاوتی، به درون خود نگاه می‌کردیم؟ چه می‌شد اگر به ما یادآوری می‌شد که نقص‌ها و گناهان ما ممکن است از همه بزرگتر باشد؟ این مقاله تجربه‌ای از یک سبک زندگی است: روشی که سال‌ها با آن زندگی کرده‌ام و مسیر من را روشن نگه داشته است. سال‌هاست که وقتی وارد جمعی می‌شوم، قبل از اینکه به نقص‌های دیگری فکر کنم، با خودم می‌گویم: شاید نقص‌ها و گناهان من از همه بزرگتر باشد. نه برای تحقیر خودم یا از روی ترس؛ بلکه برای جلوگیری از پا گذاشتن روی مرزی که قضاوت، تحقیر یا تبعیض نامیده می‌شود. این یادآوری درونی مرا از زندگی دور یا ناامید نکرده است؛ بلکه چراغی بوده که مسیر من را روشن نگه داشته است. با این دیدگاه، توانسته‌ام بدون قضاوت یا برتری با دیگران برخورد کنم و در عین حال خودم را حفظ کنم. بیشتر مردم عیب‌های خود را نمی‌بینند و عیب‌های دیگران را برجسته می‌کنند؛...