وقتی اعتیاد فقط یک انتخاب نیست

وقتی اعتیاد فقط یک انتخاب نیست

نویسنده: گویا روشن ( گویا آیدین)

هر بار  که جوانی را می‌بینم که گرفتار مواد مخدر شده، چیزی در درونم فرو می‌ریزد. نه فقط به خاطر آنچه از دست داده، بلکه به خاطر آنچه از او دزدیده شده است: آینده، کرامت، رؤیاها. 

اعتیاد فقط یک ضعف فردی نیست؛ محصول زنجیره‌ای از خیانت‌ها، سودجویی‌ها و بی‌مسئولیتی‌هاست.

سؤال آزاردهنده اینجاست:

چگونه انسان‌هایی وجود دارند که حاضرند برای رفاه، ثروت یا قدرت خود، دیگران را تا لبه‌ی پرتگاه ببرند؟ چگونه می‌شود آگاهانه مرگ تدریجی یک نسل را تماشا کرد و شب، آسوده خوابید؟

پخش‌کننده‌ی مواد فقط یک «فروشنده» نیست. او حلقه‌ای است در زنجیره‌ای که از فروپاشی اجتماعی تغذیه می‌کند. هر بسته‌ای که فروخته می‌شود، فقط ماده نیست؛ امیدی است که کم‌رنگ‌تر می‌شود، خانواده‌ای است که متلاشی می‌شود، و جامعه‌ای است که زخم عمیق‌تری برمی‌دارد.

از سوی دیگر، مصرف‌کننده را هم نمی‌توان صرفاً متهم کرد. بسیاری از این جوانان از جایی سقوط نکرده‌اند؛ هل داده شده‌اند. فقر، بیکاری، بی‌عدالتی، تنهایی، بحران هویت و نبودِ افق روشن، همه دست‌به‌دست هم می‌دهند تا مواد مخدر به تنها «پناه موقت» تبدیل شود؛ پناهی که در نهایت به زندان بدل می‌شود.

اما پرسش اخلاقی همچنان باقی است:

کسانی که این مسیر را هموار می‌کنند، چگونه با وجدان خود کنار می‌آیند؟ آیا عادت کرده‌اند که انسان‌ها را نه به‌عنوان «انسان»، بلکه به‌عنوان «مصرف‌کننده» ببینند؟ آیا تکرارِ فاجعه، حساسیت را از بین می‌برد؟

اعتیاد، آینه‌ای است که چهره‌ی واقعی جامعه را نشان می‌دهد. جامعه‌ای که اگر فقط معتاد را ببیند و سودبرنده را نبیند، اگر فقط سرزنش کند و ریشه‌ها را نکاود، خود در بازتولید این فاجعه شریک است.

نوشتن درباره مواد مخدر، فقط هشدار دادن نیست؛ پرسش از وجدان جمعی است.

این‌که ما کجای این چرخه ایستاده‌ایم:

تماشاگر؟

بی‌تفاوت؟

یا مسئول؟