زمین هیچ بذری را فراموش نمی‌کند

 زمین هیچ بذری را فراموش نمی‌کند

نویسنده: گویا روشن ( گویا آیدین)

گاهی درو کردن فوری نیست، اما زمین هیچ بذری را فراموش نمی‌کند زندگی شبیه مزرعه‌ای است که هر انسان، آگاهانه یا ناآگاهانه، هر روز در آن بذر می‌پاشد. بذرِ کلام، بذرِ رفتار، بذرِ نیت. بعضی از این بذرها با شتاب جوانه می‌زنند و خیلی زود خودشان را نشان می‌دهند؛ بعضی دیگر اما در سکوتِ خاک می‌مانند، زیر لایه‌هایی از زمان، تا روزی که شرایط مهیا شود.  انسان اغلب عجول است. دوست دارد نتیجه را همان لحظه ببیند؛ نیکی کند و فوراً پاداش بگیرد، یا خطا کند و بی‌درنگ تاوانش را بپردازد. اما زندگی با منطق انسان پیش نمی‌رود.

زمین تقویم ما را نمی‌شناسد. باران وقتی می‌بارد که باید، نه وقتی ما منتظریم. بسیاری از دل‌شکستگی‌ها از همین‌جا شروع می‌شود؛ از جایی که آدم فکر می‌کند خوبی‌اش نادیده گرفته شده، یا بدی دیگران بی‌پاسخ مانده است.

اما حقیقت این است که هیچ رفتاری گم نمی‌شود. بعضی بذرها به شکل اتفاق، بعضی به شکل آدم‌ها، و بعضی به شکل حالِ درونِ خودمان برمی‌گردند. 

نیکی‌هایی که امروز بی‌جواب می‌مانند، گاهی سال‌ها بعد در قالب آرامشی عمیق، رابطه‌ای امن، یا وجدانی آسوده سر برمی‌آورند. و خطاهایی که ظاهراً هزینه‌ای ندارند، آرام‌آرام ریشه می‌دوانند و روزی در قالب اضطراب، تنهایی یا تکرار رنج خودشان را نشان می‌دهند.

 این جمله به ما صبر یاد می‌دهد، اما نه صبرِ منفعل؛ صبرِ آگاه. صبری که می‌گوید مسئول بذر باش، نه وسواسِ برداشت. وظیفه‌ی ما درست کاشتن است، نه عجله برای درو کردن. زمین حساب‌دارتر از آن است که چیزی را از یاد ببرد. شاید زیباترین بخش این حقیقت همین باشد: اگر امروز بذر خوبی بکاری، حتی اگر خودت میوه‌اش را نبینی، جهان آن را به یاد خواهد داشت. و این، معنای عمیق انسان‌بودن است؛ کاشتن، .حتی وقتی یقین نداری چه زمانی برداشت خواهد شد.