از تاریکی به روشنایی گویا روشن

جنگ، قدرت و حقیقتی که پنهان نمی‌ماند گاهی تاریخ چهره واقعی سیاستمداران را خیلی دیر نشان می‌دهد. بسیاری از مردم در ابتدا نمی‌دانستند دونالد ترامپ واقعاً چه نوع سیاستمداری است. او خود را مردی قدرتمند، تصمیم‌گیر و مدافع امنیت معرفی می‌کرد؛ اما با گذشت زمان، بسیاری از واقعیت‌ها آشکارتر شد. یکی از روش‌های قدیمی سیاست قدرت در جهان، ایجاد اختلاف میان دولت‌ها و ملت‌هاست. زمانی که افکار عمومی درگیر دشمنی‌ها، ترس‌ها و جنگ‌ها شود، کمتر کسی به پشت پرده تصمیم‌ها نگاه می‌کند. در چنین شرایطی، جنگ نه تنها به عنوان یک بحران، بلکه به عنوان ابزاری برای پوشاندن اشتباهات و حتی فسادهای سیاسی نیز استفاده می‌شود. تاریخ بارها نشان داده است که برخی رهبران برای حفظ قدرت یا پنهان کردن مشکلات داخلی، بحران‌های خارجی می‌سازند. در دوران ریاست‌جمهوری ترامپ، خاورمیانه یکی از مهم‌ترین صحنه‌های این سیاست بود. منطقه‌ای که دهه‌هاست از جنگ، بی‌ثباتی و رقابت‌های قدرت رنج می‌برد. تصمیم‌های ناگهانی، سیاست‌های تهاجمی و تشدید تنش‌ها باعث شد که بسیاری از مردم این منطقه دوباره بهای سنگینی بپردازند؛ بهایی که اغلب با خون مردم عادی پ...

مردم ایران با تمسخر از خودشان می‌پرسند: تو کی هستی، ترامپ؟  آن‌ها با تمسخر می‌پرسند:  «اصلاً تو کی هستی، ترامپ، که می‌خواهی برای آیندهٔ کشور ما تصمیم بگیری؟» این پرسش شاید در ظاهر ساده باشد، اما در پشت آن سال‌ها تجربه، تلخی، بی‌اعتمادی و خستگی یک ملت از بازی‌های قدرت‌های جهانی نهفته است. برای بسیاری از مردم ایران، سیاست‌های خارجی آمریکا صرف‌نظر از اینکه چه کسی در کاخ سفید بوده ، اغلب نه نشانهٔ دلسوزی برای مردم، بلکه بخشی از یک بازی بزرگ قدرت بوده است؛ بازی‌ای که در آن سرنوشت ملت‌ها گاهی به ابزاری برای فشار سیاسی تبدیل می‌شود. در چنین فضایی، وقتی سیاستمداری در آن سوی جهان درباره آیندهٔ ایران سخن می‌گوید، طبیعی است که بخشی از جامعه با تردید، و حتی با تمسخر، واکنش نشان دهد. از نگاه بسیاری از ایرانیان، سرنوشت یک کشور چیزی نیست که در توییت‌ها، سخنرانی‌ها یا تصمیم‌های یک سیاستمدار خارجی تعیین شود. تاریخ ایران سرشار از دوره‌هایی است که مردم آن، در سخت‌ترین شرایط، تلاش کرده‌اند سرنوشت خود را با دستان خود رقم بزنند. همین تجربه تاریخی باعث شده است که حساسیت نسبت به دخالت خارجی، چه واقعی...

  وقتی درد دیگران را حس می‌کنیم قلبم درد می‌کند. چشمانم پر از اشک است و در دنیایی تنگ و تاریک گرفتار شده‌ام. گاهی چنین احساس می‌کنم که امید به پایان ابدی جنگ، چیزی جز یک توهم نیست؛ رؤیایی که انسان‌ها دوست دارند به آن باور داشته باشند، اما واقعیت جهان بارها آن را در هم شکسته است. جنگ و کشتار مظلومان پدیده‌ای تازه نیست. تاریخ بشر پر است از روایت‌هایی که در آن قدرت، بر انسانیت غلبه کرده و ‌انسانهای بی‌گناه قربانی شده‌اند. از گذشته‌های دور تا امروز، صحنه‌های درد و خون بارها تکرار شده‌اند؛ گویی بشر هنوز نتوانسته از سایه‌های تاریک درون خود عبور کند. اما شاید تلخ‌ترین حقیقت این باشد که ما انسان‌ها اغلب تا زمانی که رنج به در خانه‌مان نرسیده، آن را به‌درستی احساس نمی‌کنیم. درد دیگران برای ما تنها یک خبر، یک تصویر یا یک آمار باقی می‌ماند. ما زندگی روزمرهٔ خود را ادامه می‌دهیم و جهان را همان‌گونه که هست می‌پذیریم. انسان موجودی پیچیده است؛ هم قادر به بزرگ‌ترین مهربانی‌هاست و هم به عمیق‌ترین بی‌رحمی‌ها. اما خودخواهی و بی‌تفاوتی، دو نیروی خطرناکی هستند که اغلب وجدان جمعی ما را خاموش می‌کنند. تا ...