زندگی مدرسه‌ای است که هرگز پایانش را به کسی نشان نمی‌دهد… نویسنده گویا روشن

 

زندگی مدرسه‌ای است که هرگز پایان  آن را به کسی نشان نمی‌دهد.

هر روز وارد کلاس جدیدی می‌شویم؛ گاهی با اشتیاق، گاهی با ترس و گاهی صرفاً از روی اجبار. در این مدرسه، درس‌ها همیشه آن چیزی نیستند که ما می‌خواهیم، ​​اما همه آنها ضروری هستند.

مشکلات بخشی از برنامه درسی زندگی هستند. آنها مانند کلاس‌های جبر هستند؛ در ابتدا پیچیده، خشک و طاقت‌فرسا. بسیاری از اوقات با خود می‌گوییم: "این به چه دردی می‌خورد؟" اما درست در لحظه‌ای که در شُرُف تسلیم شدن هستیم، یاد می‌گیریم که فکر کنیم، صبور باشیم و راه‌حل‌هایی بسازیم. جبر به ما می‌آموزد که برای هر ناشناخته‌ای، اگر امیدمان را از دست ندهیم، پاسخی وجود دارد.

زندگی نیز همین است. سختی‌ها نمی‌آیند که ما را بشکنند؛ آنها می‌آیند تا ذهن ما را تقویت کنند و قلب ما را عمیق‌تر کنند. برخی از درس‌ها کاربردی، برخی دردناک و برخی آنقدر آرام هستند که فقط بعداً می‌فهمیم چه چیزی به ما آموخته‌اند. شکست‌ها امتحانات میان‌ترم هستند و موفقیت‌ها نمراتی هستند که فقط برای تشویق داده می‌شوند، نه برای توقف.

دانش‌آموز خوب زندگی کسی نیست که هرگز اشتباه نمی‌کند، بلکه کسی است که از هر اشتباه درس می‌گیرد. کسی که می‌داند مردود شدن در یک درس به معنای پایان تحصیل نیست. هنوز کلاس‌های زیادی باقی مانده است؛ هنوز فرصت جبران وجود دارد.

زندگی مدرسه‌ای است که معلم آن گاهی زمان، گاهی انسان و گاهی درد است. اگر دقت کنیم، می‌فهمیم که هیچ درسی بی‌دلیل نیست و هیچ مشکلی بی‌پیام نیست.