زندگی مدرسه‌ای است که هرگز پایانش را به کسی نشان نمی‌دهد… نویسنده گویا روشن

 

زندگی مدرسه‌ای است که هرگز پایان  آن را به کسی نشان نمی‌دهد.

هر روز وارد کلاس جدیدی می‌شویم؛ گاهی با اشتیاق، گاهی با ترس و گاهی صرفاً از روی ناچاری. در این مدرسه، درس‌ها همیشه آن چیزی نیستند که می‌خواهیم، ​​اما همه آنها ضروری هستند.

مشکلات بخشی از برنامه درسی زندگی هستند. آنها مانند کلاس‌های جبر هستند؛ در ابتدا پیچیده، خشک و طاقت‌فرسا. بسیاری از اوقات با خود می‌گوییم: "چه فایده‌ای دارد؟" اما درست زمانی که در آستانه تسلیم شدن هستیم، یاد می‌گیریم که فکر کنیم، صبور باشیم و راه‌حل‌هایی ایجاد کنیم. جبر به ما می‌آموزد که برای هر ناشناخته‌ای، اگر امیدمان را از دست ندهیم، پاسخی وجود دارد.

زندگی اینگونه است. سختی‌ها نمی‌آیند که ما را بشکنند؛ آنها می‌آیند تا ذهن ما را تقویت کنند و قلب ما را عمیق‌تر کنند. برخی از درس‌ها کاربردی هستند، برخی دردناک و برخی آنقدر آرامش‌بخش هستند که فقط بعداً متوجه می‌شویم که چه چیزی به ما آموخته‌اند. شکست‌ها امتحانات میان‌ترم هستند و موفقیت‌ها نمراتی هستند که فقط برای تشویق داده می‌شوند، نه برای توقف.

دانش‌آموز خوب در زندگی کسی نیست که هرگز اشتباه نمی‌کند، بلکه کسی است که از هر اشتباهی درس می‌گیرد. کسی که می‌داند مردود شدن در یک درس به معنای پایان تحصیل نیست. هنوز درس‌های زیادی باقی مانده است؛ هنوز وقت برای جبران هست.

زندگی مدرسه‌ای است که معلم آن گاهی زمان، گاهی انسان و گاهی درد است. اگر دقت کنیم، خواهیم فهمید که هیچ درسی بی‌دلیل و هیچ مشکلی بی‌پیام نیست.