در دنیایی پر از تنهایی، ما به یکدیگر نیاز داریم- نویسنده: گویا روشن

در دنیایی پر از تنهایی، ما به یکدیگر نیاز داریم.

ما در عصری زندگی می‌کنیم که مردم بیش از هر زمان دیگری به هم پیوسته‌اند، اما در عین حال تنهاتر از همیشه هستند.

اخبار سریع‌تر منتشر می‌شوند، تصاویر فوراً ظاهر می‌شوند، اما تعداد کمی واقعاً قلب‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهند. به نظر می‌رسد جهان پر از صداهای ناهماهنگ است، اما تعداد کمی گوش می‌دهند.

بسیاری مشغول کارهای خود هستند، لبخند می‌زنند، مشغولند، عکس می‌گیرند، به پیام‌ها پاسخ می‌دهند، اما در اعماق وجودشان، غمی وصف‌ناپذیر را پنهان می‌کنند؛ غمی که نه شناخته شده است و نه درک شده. تنهایی، البته تنهایی همیشه به معنای تنها بودن نیست؛ گاهی اوقات، به این معنی است که هیچ کس کنارتان نمی‌نشیند، هیچ کس برای شما یک فنجان چای نمی‌ریزد.

شاید بزرگترین نیاز بشریت امروز فناوری پیشرفته‌تر یا اطلاعات سریع‌تر نباشد بلکه ارتباط بین مردم باشد. همان که  کسی بگوید: "نگران نباش، بنشین، عجله نکن، من اینجا کنار تو هستم."

تصور کنید اگر می‌توانستیم هر فرد خسته و ناامید دنیا را، حتی برای یک لحظه، در آغوش بگیریم. اگر می‌توانستیم برای گوش دادن به سکوتشان وقت بگذاریم و با چند کلمه ساده به آنها  یادآوری کنیم: غم ابدی نیست. غم سرانجام می‌گذرد. ​​حتی اگر نور دیر بیاید، بالاخره از راه می‌رسد، چند قلب دوباره می‌زدند؟ چند چشم دوباره می‌درخشیدند؟

بنابرین‌، ما می‌توانیم خیلی بیشتر از آنچه تصور می‌کنیم، التیام بخشیم. گاهی اوقات، یک تماس تلفنی، یک پیامک، یک سلام ساده می‌تواند کسی را از تاریکی بیرون بکشد. مهربانی هیچ هزینه‌ای ندارد، اما می‌تواند سرنوشت را تغییر دهد. 

‌امید ممکن است معجزه نیافریند، اما به ما قدرت ادامه دادن می‌دهد. گاهی اوقات، پشتکار خود بزرگترین پیروزی بشریت است.

ما ممکن است نتوانیم دنیا را یک شبه تغییر دهیم، اما می‌توانیم دنیای یک نفر را به مکانی بهتر تبدیل کنیم. و این جایی است که همه چیز آغاز می‌شود.