از تاریکی به روشنایی گویا روشن

چرا به غریبه‌ها بیشتر از عزیزانمان احترام می‌گذاریم؟ شاید بزرگترین بی‌عدالتی در زندگی این باشد که ما بهترین روی خود را به غریبه‌ها و بدترین روی خود را به کسانی که بیشتر دوستشان داریم نشان می‌دهیم. چقدر عجیب... ما بلافاصله از غریبه‌ای که تصادفاً پایش را روی کفشش می‌گذاریم عذرخواهی می‌کنیم؛ با این حال اغلب قلب عزیزانمان را می‌شکنیم. ما با همکاران و همسایگانمان با احترام صحبت می‌کنیم، اما گاهی اوقات، با یک جمله، عزت نفس کسی را که سال‌ها با ما زندگی کرده است، خرد می‌کنیم. ما به غریبه‌ها لبخند می‌زنیم زیرا از قضاوت آنها می‌ترسیم؛ اما قلب عزیزانمان را می‌شکنیم، فراموش می‌کنیم که آنها نیز از سخنان ما رنجیده خواهند شد. شاید مشکل در بیش از حد ارزیابی کردن اهمیت خودمان در مورد بقای عزیزانمان باشد. ما معتقدیم که والدینمان همیشه در کنار ما خواهند بود. خواهر و برادرهایم همیشه ما را درک خواهند کرد و همسرمان هرگز ناراحت نخواهد شد و همیشه ساکت خواهد ماند. همین امنیت به آرامی احترام را از بین می‌برد. روانشناسان همچنین معتقدند که احساس امنیت در روابط نزدیک گاهی اوقات باعث می‌شود افراد کمتر بتوانند رفتار...