۰۷ اسفند، ۱۳۸۸

پناهنده های عراقی در سوریه – گویا روشن


طبق آمار سازمان ملل حدود چهار میلیون و دویست هزار عراقی بدلیل جنگ داخلی جابجا شده و دو میلیون نفر از آنها کشور را ترک کرده و به كشورهایی مانند لبنان، اردن، و سوریه پناه برده اند. در حال حاضر حدود هشتصد هزار آنها در کشور سوریه بسر میبرند.

اجازه ی کار و اقامت که اولین قدم لازم برای یک زندگی استاندارد و امرار معاش است که متأسفانه دولت سوریه تنها به اولیای بچه های در حال تحصیل، بیماران تحت معالجه و همراهانشان کارت اقامت صادر میکند و مابقی بصورت قاچاق در این كشور میباشند.

جنگ همیشه تأثیرات مخربی را بر روی انسان میگذارد و باعث شکنجه ی روحی و جسمیست اما یکی از عوامل دیگر شکنجه برای آنها بی عدالتی سازمان ملل در سوریه میباشد.

به گفته ی یکی از کارکنان دفتر سوریه سازمان ملل م.ح : "پناهنده های عراقی بعد از ورودشان به سوریه به دفتر سازمان ملل در دوما که یکی از مناطق خارج از شهر در دمشق میباشد مراجعه میکنند و بیشتر آنها باید تا مدت زمان طولانی ای در انتظار مصاحبه اول باشند. انتظار مصاحبه دوم نیز گاهی به چندین ماه و یا چندین سال می انجامد که باعث مشکلات اقتصادی پناهجویان میشود. بیشتر آنان را زنان بی سرپرست که همسرانشان ربوده و یا کشته شده اند و همراه فرزندانشان از ترس جنگ به سوریه گریخته اند تشکیل میدهد".

بعضی از این زنان بی سر پرست که از هیچگونه امکاناتی برخوردار نیستند مجبور به روسپی گری میشوند که سازمان ملل به دلیل بی اعتنایی که در برابر آنها دارد در اینجا نقش بزرگی ایفا میکند.

سازمان ملل برای این پناهجویان فقط برای بار اول به سرپرست خانواده 5000 ل.س (معادل 110 دلار) و به تعداد افراد 500 ل.س (معادل 10 دلار) تعیین کرده و این وجه فقط در مورد فوق العاده داده میشود.

طبق قوانین کمیساریای عالی پناهندگان تأیید شدگان سازمان ملل باید تحت پوشش کامل قرار بگیرند که متأسفانه همانند تأیید نشدگان از هیچگونه مزایایی برخوردار نیستند. مواد غذایی بی کیفیتی که تنها هر دو ماه یکبار در یک کارتون کوچک داده میشود و 100 دلار نقد که ماهها بعد به هر خانواده پرداخت میشود جوابگوی مشکلات آنان نیست. زیرا مانند دیگر کشورهای خاورمیانه در سوریه نیز کرایه مسکن، خوراک و پوشاک دارای قیمتهای بالایی است.

حتی تأیید شدگان نمیتوانند برای رفتن به کشور ثالث به سفارت خانه ها مراجعه نمایند و باید در هر حال منتظر سازمان ملل باشند. این انتظار اغلب به سالها و حتی پراکنده شدن اعضای خانواده می انجامد.

خانم س.م میگوید: من را همراه دو فرزندم به کشور فنلاند خواهند فرستاد و آینده دو تا از پسرهای بزرگم نامشخص است.

در نتیجه میتوان گفت که هیچگونه حقوقی برای پناهنده های عراقی در نظر گرفته نشده است و بحساب نمی آیند.

هیچ نظری موجود نیست: