۲۱ اسفند، ۱۳۸۸

بی کسی - گویا روشن

بی کسی دردیست که مرحم ندارد. بی کسی را هیچ چاره نیست. در هیچ کجای جهان مانند خاورمیانه بی کسی را نمیتوان تجربه کرد. چرا که در این منطقه برای هر غمی که داشته باشید غمخواری نخواهید یافت. زیرا در این جا جمله ای وجود دارد که باعث پیدایش عادتی دیرینه شده است. "حقش است" جمله ایست ساده اما وحشت انگیز. از دیروز تا امروز هر بلایی بر سر ساکنان این منطقه بیاید، همسایگان با گفتن این جمله از تمام مسئولیتهای خود فراغت میکنند.

یک دوست نویسنده ام (اهل ترکیه) میگفت اگر دیدی ده نفر کسی را
در میان خود ضرب و شتم میکنند هرگز از گناه و تقصیر او سؤال نکن بلکه اول به فکر این باش که نکند آن شخص بی گناه باشد.
اما متأسفانه در جامعه و در سیاست هر چه که رخ میدهد با همین جمله و طرز و تفکر به موضوع نزدیک میشوند. شیشه های این عینک تقصیر شمار هرگز نمیشکند.

مثال و مانند ها بسیار است و اما تنها چندی از آن اینگونه می باشد.

دختری توسط اشخاص ناشناس مورد تجاوز قرار گرفت.
جواب: خدا میداند چه بی بند و بار بوده مگر نه چرا به دختر ما تجاوز نمیکنند. حقش است.

کردهای ایران بمباران شدند و هزاران خانواده آواره شد.
جواب: خودشان دنبال جنگ میگردند اگر اینطور نیست چرا ترکها را بمباران نمیکنند؟ حقشان است.

مردم افغانستان هر روز تلف میشوند.
جواب: حقشان است. اینقدر تروریست پرورش نمیدادند اینطور نمیشد. حقشان است.

عرب زبانان عراق در وضع بدی هستند.
جواب: چوب خدا صدا ندارد مگر کم به سر کردهایشان آوردند. حقشان است.

مردم آذربایجان به قتل میرسند.
جواب: بی خیال مگر کم ارمنی کشتند. حقشان است. حقشان است.

ارمنی ها را نسل کشی کردند.
جواب: اگر آشوب نمیکردند چه کسی به آنها کاری داشت. حقشان بود.

بر اثر انفجاری که در کشور اسرائیل رخ داد، ده ها نفر کشته و عده ی زیادی هم زخمی شدند.
جواب: مگر کم فلسطینی میکشند. حقشان است.

 1000روز از تحریم مرگ آور فلسطینی ها گذشته است و هر روز انسانها از کمبود دارو و تغذیه جان میدهند.
جواب: آنها هم هر روز دنبال آشوب هستند. حقشان است.

در مقابل این دیدگاه بسته، قلم من هم بی کس است و تنها یک جمله برای نوشتن دارد که برای آنها آشنا خواهد بود.
اگر مردم این سرزمینها با همین طرز فکر، فرزندانشان را نیز پرورش دهند، هر چه که بر سرشان آید... "حقشان است".

هیچ نظری موجود نیست: