۰۴ اسفند، ۱۳۸۸

وضع کنونی حکومت محلی کردستان عراق – گویا روشن

مردم کردستان عراق با اینکه همیشه زیر ستم و چنگال رژیم بعثی بوده اند لیکن دارای اخلاق خوب و پسندیده ای هستند. زبان رسمی آنها عربی و کردی میباشد و بدلیل پناهنده بودن در ایران با زبان فارسی آشنایی دارند.

زنان لباس محلی خود را بیشتر در مجالس میپوشند و از لباسهای نرمال استفاده میکنند اما مردان زیادی بچشم میخورد که لباسهای کردی به تن دارند.

در این منطقه فاصله ی طبقاتی، بسیار بچشم میخورد. برای نمونه 80 درصد این مردم با حقوقی زیر 300 دلار کار میکنند که باتوجه به قیمت بالای مسکن و برق میتوان گفت بسیار ناچیز است.

به گفته ی یکی از خبرنگاران شبکه تلویزیونی کوردستان
در اداره های دولتی استخدام وجود ندارد و اقوام و بستگان سران حکومت بدون اشتغال بکار حقوق میگیرند و تنها در موقع گرفتن حقوق بچشم میخورند. برای همین مردم زیادی از همان منطقه به دلیل نداشتن جا، به عربهایی که از جنوب عراق به دلیل جنگ گریخته اند و در خیمه ها بسر میبرند پیوسته اند که دارای شرایط بسیار هولناکی هستند. آقای ا.ر که عضو شورای آن منطقه میباشد میگوید بارها اشخاص خیر خواهی خواسته اند که این منطقه را آباد کنند و برای آنها حداقل امکانات را بوجود بیاورند اما حکومت امتناع کرده و حاضر به دادن چند هکتار زمین نشده است. این در حالیست کسانی مانند هیرو ابراهیم (همسر جلال طالبانی) گذشته از مناطق کردستان،اراضیهای منطقه ی کرکوک را مصادره کرده و خود را صاحب آن سر زمین میدانند.

سران دو حزب اتحادیه میهنی کردستان عراق و حزب دمکرات کردستان عراق قبل از اپراسیون امریکا سالها مخالف سرسخت هم بودند و طبق گفته های هوادارن قدیمی خود، مردمی راکه دارای یک نژاد یک مذهب بودند را سالها به جان همدیگر انداختند حال به هم پیوسته و اطرافیانشان از بهترین مزایاها برخوردار هستند. پولهایی که سالانه از بغداد برای صرف کردستان داده میشود جزء کوچکی از آن صرف شده و باقی آن به سرمایه ی آنان اضافه میشود. در حالیکه مردم آنجا حتی از امکاناتی جزئی مانند آب آشامیدنی سالم و برق دائم نیز برخوردار نیستند. هیچگونه امکانات کارآفرینی نداشته و از نظر علمی و فرهنگی در سطح بسیار پایین میباشند. برای ساده ترین بیماری و جراحی ها باید به کشورهایه همسایه مانند اردن، ایران و سوریه سفر کنند و هزینه های کلانی خرج نمایند. بلی در آنجا ساختمان سازیهای زیادی توسط سرمایه دارانی که به امید خریداران خارجی سرمایه گذاری می کنند انجام میگیرد اما مردم از قدرت خرید آن برخوردار نبوده و تنها می توانند با حسرت به آنها نگاه کنند. به همین دلیل فروش و کرایه در آنجا به گونه ای اندک میباشد که بازار املاک یکی از کم درآمدترین شغلها در آنجاست.

بسیاری از مردم کردستان براین باورند که سران حکومت برای آسایش مردم ستم دیده نمیکوشند و فقط به منافع خویش می اندیشند. مردم این منطقه بدلیل نداشتن رهبری که از حقوقشان دفاع کند و وضعیت بحرانی منطقه برای مخالفت آماده نیستند و مجبور به تحمل آن هستند.

اگر اوضاع چنان ادامه پیدا کند نمیتوان انتظار پیشرفت اقتصادی و دموکراسی این منطقه را داشت. همچنین در این منطقه نیاز به سرمایه گزاریهای علمی و کارآفرینی چشمگیری است که در غیر اینصورت تنها به درآمدهای نفتی وابسته خواهند شد که تضمینی برای ادامه پرداخت حکومت مرکزی به حکومت محلی کردستان در آینده وجود ندارد. در تیجه بیشتر از قبل با مشکلاتی همچون اقتشاش در جامعه و از بین رفتن استقرار مواجه خواهند شد.

‏هیچ نظری موجود نیست: